IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 I hate rain...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

 Luna

Solitair

avatar
Aantal berichten : 9
Pro Infinito's : 651600

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: I hate rain...   zo 23 jun 2013 - 21:04

Voor de tijd van het jaar was het wel verschrikkelijk rotweer. De regen kletterde op de grond die uitgedroogd was doordat het al een hele tijd niet meer geregend had. Ze haatte regen; Mopperend draafde ze verder. Rotweer. Waarom kon de zon niet gewoon schijnen? Nee, het weer moest maar eens beslissen om moeilijk te gaan doen zoals altijd. Ze stak haar snuit in de lucht en probeerde wat geuren op te vangen. Maar jammer genoeg spoelde de regen al de sporen weg. Geniaal. Nu werden geuren van vreemdelingen verdoezeld en wist ze niet of er iemand in de buurt was. Ze liet een lage, mopperende grom horen. Want ze was nu eenmaal een echte brompot. Gelukkig had ze haar gehoor nog. Ze bleef even staan en tuurde rond op zoek naar een schuilplaats waar ze kon wachten tot het eindelijk droog zou zijn. In de verte aan de overkant zag ze een kleine grot. Eindelijk! Nog een beetje geluk in haar leven. Verveeld en met een lang gezicht begon ze aan de afdaling die niet bepaald handig was en dankzij de regen die het nog eens glibberig maakte, was het nog lastiger dan normaal. Maar ze had het geluk dat ze niet bepaald zwaar gebouwd was. Meestal had ze er een hekel aan dat haar lichaamsbouw zo zwak was. Vooral tijdens gevechten was dat een nadeel. Maar voor dit soort dingen was het handig om zo lichtvoetig te zijn. Na een poosje kwam ze beneden aan. Als één of andere dolle hond die naar zijn baasje holde dat na het werk weer thuis kwam holde ze naar de grot. Toen ze droog zat schudde ze haar vacht uit en ging op verkenning in de grot. Want aangezien er veel tocht was, vroeg ze zich af wat het was dus had ze maar besloten om eens een kijkje te nemen. De grot vernauwde steeds feller en op een bepaald moment geraakte ze niet meer verder. Na wat mopperend gevloek draaide ze zich om, maar toen ze weer verder wilde gaan, terug naar de ingang van de grot was er één klein probleempje. Ze zat namelijk vast. Hoe ze het gedaan had wist ze ook niet, maar ze wist het vrij wel zeker. Ze kon nergens meer heen. Met een geïrriteerde grom probeerde ze zich los te wurmen. Maar ze was niet sterk genoeg, ze had de kracht er niet voor. Dit was ronduit verschrikkelijk. Wie weet hoe lang ze hier zou vast blijven? Maar toen bedacht ze zich dat er vast nog wel een wolf zou zijn die hier zou komen schuilen. Het kon toch niet dat zij de enige was met zo’n hekel aan regen? Ze sloot haar ogen en concentreerde zich, ze snoof de verschillende geuren op en haar oren waren naar voren gericht. Na een tijdje ving ze de geur op de een andere wolf. Ze sperde haar ogen open en blafte. ”Hallo? Is daar iemand? Zou je me kunnen helpen?” Dit was echt gênant, hulp vragen aan een vreemdeling omdat je vast zit. Echt iets wat enkel haar kan overkomen.
 

-open voor wie zin heeft, sorry voor korte post maar moet er nog een beetje in komen-
Terug naar boven Go down

 Huntress

Solitair

avatar
Aantal berichten : 205
Pro Infinito's : 675601

About Me
Leeftijd: 3,4 lentes
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: I hate rain...   ma 24 jun 2013 - 9:40

Sjokkend langs de ravijnen en stenen besloot het weer om te slaan en mij verder te laten lopen in de stortregen. Met mijn poten wegzakkend in het zand dat langzaam veranderde in modder liep ik verder. Ondanks dat alles was het hier fijner dan in de wel begroeide gebieden. In deze normaal hete woestenij kon je weinig wolven vinden. Ik probeerde vreemde geuren te ruiken maar ik rook alleen de frisse regen. Mijn maag gromde diep en ik zocht naar wat eetbaars. Toen ik na een uur in de renen te lopen vond ik een woestijnvos. Het grijs/bruine beestje klom langs een van de rotsen omhoof. Ik sloop naar het dier toe en sprong op hem. Met een behendige beet klemde ik me om zijn nek en voelde het leven uit hem stromen. Met mijn vangst in mijn bek liep ik verder op zoek naar onderdak. Ik hielt niet van modder in mijn eten. Ik zag verderop een grot die zwart afstak tegen de oranje rotsen. Het duurde even maar ik kwam uit op een gevaarlijk steile afdaling. Ik was hier vaker geweest maar nooit wanneer het regende alleen in de brandende hitte. Ik viel bijna maar het lukte me om af te dalen zonder dat mijn vlees vies werd. Eenmaal aangekomen bij de grot stak er een bekende geur in mijn neus. Wolf, waarschijnlijk teef. Het rook vers maar ik zag geen wolf. Ineens hoorde ik iets ''Hallo? Is daar iemand? Zou je me kunnen helpen?'' Het geluid kwam uit een tunnel die dieper in de grot zat. Met een grimas op mijn gezicht volgde ik de regen en kwam ik uit op een zwarte wolvin die vastzat tussen twee rotsen. Ik kon het niet helpen dit was lachwekkend. Met een opgetrokken wenkbrauw vroeg ik ''Hoe ben je daar gekomen?'' Ik draaide me om en liep terug naar mijn vlees, toen ik het had ging ik weer terug naar de wolf en ging voor haar neus eten. Toen ik vrijwel wist dat ik vragend aangekeken werd zei ik kil ''Over dat helpen. Bewijs eerst maar eens dat ik je in leven moet houden en geef daarna maar eens een goede rede waarom ik je zou moeten helpen.'' Ik glimlachte kil en gevoelloos naar haar waardoor je mijn vlijmscherpe tanden kon zien.
Terug naar boven Go down

 Luna

Solitair

avatar
Aantal berichten : 9
Pro Infinito's : 651600

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: I hate rain...   wo 26 jun 2013 - 16:46

Uit de schaduwen kwam een teef tevoorschijn. Ze had een bruin met grijs vermengde vacht en diep bruine kijkers. Met een grimas showde ze haar vlijmscherpe tanden. Luna zuchtte geïrriteerd. Ging ze haar nu nog helpen of ging ze daar blijven staan grijnzen? Misschien duurde dit alles niet zo lang, maar voor haar wel. Maar wat wilde je als je ergens vast zat? De wolvin trok haar wenkbrauw op. ''Hoe ben je daar gekomen?'' Luna snoof en keek de wolvin nijdig aan. ”Dat gaat je niets aan…” Gromde ze duidelijk geïrriteerd. Luna was geen slechte wolf, maar ze raakte gewoon snel geïrriteerd en mopperde over alles waar over te mopperen viel, zeker als het geregend had. De wolvin draaide zich om en toen ze even uit haar zicht verdwenen was vloekte Luna brommend nog een aantal scheldwoorden. Ze kwam met een stuk vlees toe en vlak voor haar snuit begon ze te eten. Wie dacht ze wel niet dat ze was?! Pfhuh! Dat zal ze haar nog betaald gaan zitten. Luna trok haar neus wat op en hief haar kin wat hoger. Maar toen ze haar maag hoorde knorren gromde ze zachtjes wat. ”In de naam van Fenrir… Waarom nu?” Mopperde ze terwijl ze geïrriteerd naar de wolvin staarde. ''Over dat helpen. Bewijs eerst maar eens dat ik je in leven moet houden en geef daarna maar eens een goede rede waarom ik je zou moeten helpen.'' Dat lachje van haar, wat had ze toch zin om haar strot door ze bijten en dan zelf super luid te lachen. Maar Luna wist dat ze tot zoiets niet in staat was, zowel fysiek als mentaal. Want waarom zou je iemand vermoorden die je geen kwaad doet? Ze dacht goed na over haar antwoord. ”Wel, je zou me in leven kunnen houden omdat je anders een moord op je geweten hebt en omdat ik je geen kwaad doe. Verder heb ik niet echt een geldige reden.” Opeens besefte ze met ze gezegd had. Ze zuchtte en sloeg met haar voorpoot tegen haar kop en vloekte zachtjes. Als ze voor al de keren dat ze vloekte een karkas zou krijgen, dan zou ze het hele gebied kunnen voeden. ”En je kan me best helpen omdat ik dan bij je in het krijt sta en ik je dan bij iets zou moeten helpen of je leven redden. Wat altijd handig kan zijn natuurlijk.” Jup, ze wist het zeker, ze was verschrikkelijk dom bezig. Wel, ze zou nu misschien iets meer kans hebben om vrij te komen, maar ze had zichzelf nu bijna als een persoonlijk slaafje aangeboden. Oh Fenrir, ze moest echt eens beginnen met nadenken voor ze iets zei. Luna zuchtte geïrriteerd en begon zachtjes grommend te mopperen. ”In de naam van Fenrir.. Eerst regent het, zie je een grot en wil je op ontdekking gaan en kom je vast te zitten. Om weg te geraken moet je een conversatie houden met de één of andere teef die doodleuk voor je neus zit te lunchen. En dan moet het zo nodig iemand zijn die niet bepaald zin heeft om te helpen, nee, eerst de maaltijd en dan de wolf helpen die los wil om gewoon weer weg te kunnen gaan. Urgh.. Is een beetje geluk dan zo veel gevraagd?” Abrupt stopte ze met mopperen en sperde haar ogen open. Oh-oow, dat was luidop. Ze probeerde onschuldig te lachen. ”uh.. erm… gheh..” Tja, ze had niet bepaald een excuus klaar liggen dus wat kon ze zeggen? Ze kon enkel hopen dat ze het niet gehoord had, maar dan zou de wolvin voor haar potdoof moeten zijn dus dat was ook geen optie. Wel, vandaag was het niet bepaald haar dag.
 

Beetje flut, sowrry
oh en Fenrir is volgens de mythologie de god van de wolven dus ik gebruik dat in de plaats van god in uitdrukking als je je afvroeg waarom ^^
Terug naar boven Go down

 Huntress

Solitair

avatar
Aantal berichten : 205
Pro Infinito's : 675601

About Me
Leeftijd: 3,4 lentes
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: I hate rain...   wo 26 jun 2013 - 17:49




Toen ik daar rustig en het eten was kwam er uit de mond van de teef veel gemopper en gevloek. Door de geur van het vlees bromde de maag van de zwarte teef. Ze fronste en zei toen mopperend ''In de naam van Fenrir… Waarom nu?” Mijn ogen keken haar kil aan maar er twinkelde iets van vermaak in. Echt als die wolf zo door ging kon ze hier wel blijven. Ik keek op en zei kil ''Over dat helpen. Bewijs eerst maar eens dat ik je in leven moet houden en geef daarna maar eens een goede rede waarom ik je zou moeten helpen.'' Met daarop een kille glimlach om mijn woorden nadruk te geven. Ik genoot hiervan, maar wat ik zei meende ik echt. Als ze niet met een goede rede kwam was dit haar laatste rustplaats. De teef keek me weer aan en zei snel ”Wel, je zou me in leven kunnen houden omdat je anders een moord op je geweten hebt en omdat ik je geen kwaad doe. Verder heb ik niet echt een geldige reden.” Vragend keek ik weer naar haar. Is dat het beste? Echt? Ze zou toch iets beters in zich moeten hebben om vrij te komen. Ze duwde haar poot tegen haar kop en mopperde weer. Dat beest mopperde echt constant. ”En je kan me best helpen omdat ik dan bij je in het krijt sta en ik je dan bij iets zou moeten helpen of je leven redden. Wat altijd handig kan zijn natuurlijk.” Nou dat was ook niet zinnig, weer keek ik kritisch en zei afkeurend ''Mijn leven hoef je niet te redden en ik heb geen hulp nodig van een wolf die al vast komt te zitten tussen twee stenen. En als je niet met iets beters komt ben jij de gene die een redder nodig heeft''. De teef schudde terwijl ik dat zei haar kop. Daarna mopperde ze hardop ”In de naam van Fenrir.. Eerst regent het, zie je een grot en wil je op ontdekking gaan en kom je vast te zitten. Om weg te geraken moet je een conversatie houden met de één of andere teef die doodleuk voor je neus zit te lunchen. En dan moet het zo nodig iemand zijn die niet bepaald zin heeft om te helpen, nee, eerst de maaltijd en dan de wolf helpen die los wil om gewoon weer weg te kunnen gaan. Urgh.. Is een beetje geluk dan zo veel gevraagd?” De teef bleek zich nu pas te realiseren dat ze dat alles hardop zei en vervolgde snel een verontschuldigend lachje met eraan toegevoegd ”uh.. erm… gheh..” Nou ik wist nu ook wat ze zoal zei in haar mopper sessies. Ik trok mijn bovenlip op en begon luid te grommen. Daarna zei ik tamelijk boos ''je zou er toch eens over moeten nadenken hoe veel je leven je lief is. Want hij hangt aan een zijde draadje en toevallig hou ik die vast. Geef me een goede reden of je laatste woorden''.
Terug naar boven Go down

 Gesponsorde inhoud



BerichtOnderwerp: Re: I hate rain...   

Terug naar boven Go down
 

I hate rain...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
For Eternity :: 
» The South
 :: Shangou
-
Ga naar: