IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Morning keep the streets empty

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Omega

Solitair

avatar
Aantal berichten : 296
Pro Infinito's : 861200

About Me
Leeftijd: 4
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Morning keep the streets empty   vr 28 dec 2012 - 22:44

&Eevy

Pootafdrukken stonden in het fijne laagje sneeuw gegriefd. Dennennaalden bedekten het spoor voor een groot deel. Maar onzichtbaar werd het maar niet. Het was steeds het ene die tegenstak. Of het was de wind wel eens, of de koude waarvan ze ging klappertanden en zo een groot deel van de dennennaalden haar bek uit viel. Maar het leek haar niet genoeg mee te zitten. De wind gierde over haar dun bedekte rug heen. Het had haar niet mee gezeten. Maanden aan een stuk zwierf ze maar rond. Sinds de verbanning uit haar vorige gebied had ze nooit nog omgekeken. Ze wilde het vergeten. Maar het waren littekens op haar ziel gewordend die iemand onmogelijk kon helen. De winter was erbarmelijk. Nergens waar een overvloed aan voedsel was kon zo wel eens je dood betekenen. Maar ze zette door. Ze had de honger weerstaan. Tenslotte was het niet zij die er voor koos het gebied te moeten verlaten. Het was haar vader. Nou ja. Ze wist zo al wat de gevolgen konden zijn. Maar dat het tot dit zou leidden had ze niet op gerekend. Ze was opgegroeid in een land waar altijd en overal wel een overvloed aan voedsel was. En was dit niet altijd het geval trainde de roedel zich. Wreken was één ding. Maar doden was de volgende stap. Ze had al enkele slachtoffers gemaakt. Maar zelf was ze ook nog niet zo oud en ervaren als hij. Ze kon het er mee doen om puppie's te doden. De alfa of beta wolven van andere roedels bleven aan hen over. Hij had de meeste slachtoffers op zijn naam staan. Als leider van een slechte roedel was het al geen wonder meer. Van kinds af aan dwong zijn vader hem al om slachtoffers te maken. Generatie's opnieuw dwong de alfa de zoon tot het maken van slachtoffers. Maar hij was de eerste generatie geworden met een dochter. Siblings had ze niet. Ze had ze nooit gekend in ieder geval. Misschien had ze er wel gehad, maar waren ze, om één of andere reden niet in haar roedel opgegroeid. Ze bestede er maar weinig aandacht aan. Ze vond het heerlijk om slachtoffers te maken. Vandaar ook die dennennaalden. Het was een oud gebruik van haar roedel. Als een elite groepje ging patrouilleren namen ze steeds een pootvol dennennaalden in de bek mee en markeerden zo hun weg. Niet zo slim leek het. Maar ze waren dan ook een gevreesde roedel. Als iemand in de buurt durfde te komen; wat opzich al zelden gebeurde; wisten ze wat het betekende. Hun regels naar anderen toe waren simpel. Blijf uit onze buurt en jou overkomt niets. Maar nu deed ze het vooral om de beren bij haar weg te houden. Ze wist niet waarom, maar om één of andere reden wilde geen enkel van de beren in de buurt van de dennennaalden komen. Enkele dagen geleden een aanvaring met een beer gehad. Het leek haar niets, maar haar slaap bonkte nog steeds van de klap van de beer. Ze had hem misschien wel kunnen vloeren. Met haar agressie probleem, en vooral nu met haar haat, maar iets hield haar tegen. Ondertussen was nog niet veel veranderd sinds dien. Behalve tientallen kilo's afgevallen, een bonkende pijn op haar slaap, en de vele haat waar ze niet mee overweg kon, had ze nog steeds het geluk niet gevonden. Het leek wel alsof ze haar verdoemden. Omdat ze de enige teef wellicht was in de roedel die van doden hield? Ze wist het niet. In ieder geval wist ze één ding zeker, elke teef werd zodra de pups konden zien onmiddellijk de kop afgerukt. En dat gebeurde meestal voor de ogen van de puppie's. Maar het werkte wel. Het was een dodelijk ras. Waar zij nu niet meer toe behoorde. Omdat ze het niet aankon een alfa of beta te doden. Ze wreekte zich uit op puppie's. Maar dat was maar schijn. Ze wilde namelijk niet ontdekt worden, en dus deed ze maar alsof ze het maar kon opnemen tegen puppie's. Tenslotte was het zij die achter de rug van de alfa om wel eens trainde. Je zou verwachten dat er dagelijks getraind werd in de roedel. Maar zo ging het niet. De leden kregen rust. En als het moment daar was vertelde de alfa hen een leugen om hen op te fokken, en zo de dodelijkheid binnenin de roedel hoog te houden. Als toekomstige alfa wist ze er alles van natuurlijk. Helaas had ze niet de moeite genomen het aan de andere leden te vertellen. Maar alsof hun haar zouden geloven. Ze leek te zwak om alfa te worden, waarom zou men een zwakke nou gaan geloven. Ze grinnikte bij het idee. Een psygotische leider zou misschien voor nog meer spanning zorgen dan een harde leider. Ondertussen had ze al lang en breed de grens overschreden. Een bos belemmerde ietwat haar zicht. Maar zodra ze hoger de heuvel opklom ontnam het panorama haar bijna de adem. Ze straalde haar ogen naar beneden waar een rivier door een ravijn leek heen te stromen. Haar poten strompelden door het laagje sneeuw door, wat nu al wat dikker geworden leek te zijn. Ze schatte het op een centimeter of tien wat. Onder één van de dichtstbijzijnde bomen leek een holletje gegraven te zijn. Haar poten renden er heen om tot de conclusie te komen dat het wel eens het thuis van een spionnetje zou zijn geweest. Net op dat moment kwam een joekel van een harig beest naar boven gekropen. Xenia's lippen trokken in een grijns waarna ze haar scherpe tanden in het kopborststuk van het dier plaatste en hem zo aan zijn eind hielp. Een vies slijmerig groen spul kwam het beest uit gelopen. Oh man ze rolde met haar ogen waarna ze het spul begon op te likken en algauw het diertje volledig leeg gezogen had. Ze had tenslotte nog wel haar reputatie. Ze werd niet aanzien als een 'echte' wolf. Meer als een psygoot. En daarom had men haar dan ook 'vampah' herdoopt. Ze hield wel van de bijnaam. Tenslotte was het ook niet altijd de bedoeling geweest om heel normaal te lijken. Want normaal was maar saai vond ze dan. Ze raapte de spin bij één van zijn poten op en slingerde hem de lucht in om vervolgens keihard tegen een boomstam op te botsen en uit elkaar te spatten. Ze kwam bedolven onder het groene slijm. Maar het sierde haar wel. Tenslotte hoefde ze niet altijd even normaal te lijken.
Terug naar boven Ga naar beneden

 Eevy

Erelid

avatar
Aantal berichten : 3909
Pro Infinito's : 866800

About Me
Leeftijd: 3 summers and 2 moons
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Morning keep the streets empty   za 29 dec 2012 - 11:46


(*_Eevy_*)
..What do we have here?


"En nu weg wezen jij!" riep de witte wolvin met een grom in haar stem naar de bruine reu. De bruine reu zat onder de schrammen en een plas bloed had zich onder de reu gevormd. Bij de witte wolvin waren alleen maar een paar krassen op haar rug, wat niet veel bijzonders was. De witte teef zette een nieuwe stap richting de reu, die meteen een stap naar achter deed. "Laat ik je nooit meer zien in ons gebied," snauwde de teef naar de reu. De reu leek even te twijfelen, maar knikte toen kort en rende weg. Eevy bleef nog even in haar aanvalshouding staan, maar ontspande zich toen. Ze liet haar kille blik een keer over de omgeving vallen. Sneeuw bedekte de bladeren van de bomen, iets wat elke wolf deed versteld staan. Eevy rook de geur opnieuw, maar kon geen geur meer opvangen van de eerdere reu. Zelf vervloekte ze zich dat ze dit moest doen. Eerder had Eevy een witte reu rond de vijf jaar tegen gekomen. De reu beviel haar meteen niet, hij zij niks en keek alleen maar. Iets waar Eevy niet tegen kon, ze had gegromd en uiteindelijk had de reu zijn mond open gedaan. Hij zei dat hij een deal had. Ze zou moeten strijden, wou ze op zijn gebied blijven. Zou ze verliezen, dan werd ze deel van zijn roedel. Natuurlijk wist Eevy meteen al dat er niet te winnen viel, de reu was dik twee jaar ouder en ook niet de zwakste in zijn soort. Toch had Eevy niet opgegeven en gestreden voor haar vrijheid. Maar het gevecht eindigde in het nadeel voor Eevy. Nu zat ze in een roedel die stond voor vrede. Alsof vrede te vinden was in deze verrotten wereld. De reu die ze eerder had weg gejaagd was op het gebied van haar roedel gekomen en Eevy had de taak gekregen om die weg te jagen. Iets wat Eevy niet één van de vervelendste klusjes vond. Maar toch zou ze ooit haar vrijheid weer terug krijgen, ze deed er alles voor.

Eevy snoof een keer de lucht, haar neus vleugels trilde bij de geur van een hinde. Ze zette haar zintuigen op scherp en ging de geur van de hinde achterna. De geur leidde Eevy het bos in, waar ze de hinde vond. De hinde was aan het grazen op een klein stukje gras wat niet onder gesneeuwd was, doordat de boom boven dat stukje gras al het sneeuw op ving. Eevy verschool zich in de bosjes en probeerde een zwakte te zien in de hinde. Jammer genoeg was dat niet het geval, de hinde leek kerngezond. Ondanks dat gaf Eevy het niet op. Ze zocht een patroon in het gedrag van de hinde. Na ongeveer 50 seconden zag Eevy het patroon. De hinde at eerst tien seconden en keek toen twintig seconden om zich heen. Eevy had dus precies tien seconden om op de hindes rug te springen en haar tanden in de nek te boren. Dat zal wel gaan lukken, aangezien Eevy dichtbij de hinde verschool. Eevy spande haar spieren aan en concentreerde zich op haar doel. Ze zette haar achterpoten stevig op de grond en zette zich af. Bladeren ritselden, maar Eevy was snel. Eevy sprong op de hinde en boorde haar scherpe klauwen in de taaie huid van de hinde. De hinde begon wild te bokken, maar Eevy kon zich nog steeds stevig vast houden. Eevy reikte uit naar de hals en beet daar uiteindelijk krachtig in. Toen de slagader knapte, vulde de bek van Eevy zich met bloed en verslapte het lichaam van de hinde. Eevy keek een keer oplettend om zich heen. Toen ze niks opmerkte, boog ze zich voor over naar de hinde en begon gulzig te eten.

Nadat Eevy genoeg had gehad, liet ze de hinde achter voor wat het was. Aasgieren mochten het hebben, veel vlees zat er niet meer aan. Eevy stond op en strekte haar poten een keer uit. Haar poten zaten onder het bloed, net zoals haar snuit. Eevy likte kort haar lippen af, maar het hielp niks. Ze slaakte een korte zucht, waarna ze verder het bos in liep. Takjes bezweken onder de krachtige druk die de witte teef er op uit oefende. Eevy's ogen stonden weer kil en haar zintuigen nog steeds op scherp. Plots viel rechts wat uit de bosjes. Eevy ontweek het en bleef even staan. Ze boog zich over naar het groene slijm dat op de grond was terecht gekomen. Eevy gluurde langs de bladeren heen en zag daar een teef staan. Goed kon Eevy haar niet zien. Eevy besloot om uit de bosjes te gaan en kwam langzaam te voorschijn. Haar ogen stonden nog steeds kil en haar spieren waren aangespannen. Klaar voor elke onverwachtse beweging. Eevy liet haar blik een keer glijden over de teef, een zwarte vacht, rond de één, twee jaar. Maar wat op viel was de groene drap die zich met de zwarte vacht van de teef had vermengd. Eevy bekeek de omgeving en zag dat op een boom de zelfde drap zat, waarschijnlijk was het van een insect. Ze richtte haar aandacht weer op de teef. Zelf liet Eevy het aan de teef over om het eerste woord te nemen.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://ahuro.actieforum.com/forum

 Omega

Solitair

avatar
Aantal berichten : 296
Pro Infinito's : 861200

About Me
Leeftijd: 4
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Morning keep the streets empty   za 5 jan 2013 - 21:42



Ts'up sistah?!


Een kille grijns ging over haar lippen heen, terwijl de bosjes voor haar ritselden en niet veel later een witte teef de bosjes uitgewandeld kwam. Op het moment, zoals ze onder het groene spul zat, en met een grijnsje op haar snuit, leek het haar moeilijk voor te stellen dat ze niet zwak in haar kop was. Misschien was het ook wel zo, had ze het al die jaren nooit door gehad, maar veel boeide het haar niet. Ze stapte hinkvoets op de witte teef af terwijl ze haar scherp in de gaten hield. Een echte reden om te hinken had ze niet echt, maar ze kon wel wat medelij gebruiken. Ze opende haar bek; alsof ze iets wilde gaan zeggen; maar zuchtte alleen maar in de plaats. "Wat we hier hebben. Hoe gaat het nu met je?" Alsof ze de teef al jaren kende, maar het laatste kon ze natuurlijk ook niet uitspreken zonder daarbij haar nagels door het scheenbeen van de teef te halen. Een krankzinnig; haast hyena-achtig lachje; verbrak de stilte in het bos. Een vlaag kilheid ging over haar lichaam heen. Duidelijk zichtbaar, dat wel. Ze genoot er in het eerste moment nog wel van, het kleverige spul op haar vacht die afgekoeld werd door de kilheid van dit bos. Xenia zuchtte waarna haar adem opging in een wolkje. "Zeg je nog wat!" Haar toon was dwingend. Ze hield er niet zo van dat wolven zo stil konden blijven bij haar, maar deze teef leek haar wel te kennen. Haar soort tenminste dacht ze. Wat kon het ook, ze was een krankzinnig, ongeduldig, moordlustend type, het was al een wonder als je niet doorhad dat ze ook krankzinnig kon zijn.

-Weet niet hoe lang ik nog kan, dus nogal tijdsdruk

Terug naar boven Ga naar beneden

 Gesponsorde inhoud



BerichtOnderwerp: Re: Morning keep the streets empty   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Morning keep the streets empty

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Morning after gif
» Morning after
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
For Eternity :: 
» The East
 :: Senlin
-
Ga naar: