IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 I know this place.. [Ren]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Eevy

Erelid

avatar
Aantal berichten : 3909
Pro Infinito's : 878400

About Me
Leeftijd: 3 summers and 2 moons
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: I know this place.. [Ren]   do 20 jun 2013 - 14:29



Een partner die je bloedend achter liet, pups die je nooit meer zag en waarvan je niet eens wist of ze überhaupt nog leefde, je roedel die uiteen was gevallen, vrienden die je nooit meer zag, je thuis land die ondergelopen was met lava, Eevy had het allemaal mee gemaakt. Ze was weer helemaal bij begin af. Net zoals toen ze begon bij WolfStory. Ze was weer een lone wolf. Dit keer zonder een doel. Ze zwierf rond, had haar lol waar ze die kon hebben, maar was voor de rest een beetje op de achtergrond aan het zakken. Ze trok naar kale, lege gebieden waar weinig wolven waren. Oude gebieden waar ze eerder vaak kwam, zette ze geen poot meer. Ze had geen zin om herinneringen op te halen. Ze had genoeg beleefd om een boek te schrijven. Ze had echter geen traan los gelaten. Natuurlijk had ze verdriet, ze was dan misschien harteloos, maar niet gevoelloos. Ze had verdriet gevoeld toen ze alles weer was verloren, maar ze hield zich sterk en propte al die gevoelens dan ook weg. Het zou haar benieuwen hoelang ze nog zo door ging. Wanneer zou er een wending komen in dit leven? Wie of wat zou ervoor die wending zorgen? Of zou iemand er een punt achter zetten? Het waren vragen waar ze antwoord op wou, maar ze ging niet opzoek naar de vragen. Wat zou ze doen als ze het antwoord wist? Niks. Ze zou gewoon verder gaan zoals ze tot nu toe ging. Jagen, slapen, moorden en sluipen. Dit alles in de nacht. Ze had zich terug gedrongen tot de nacht dieren, zodat ze zo min mogelijk wolven tegen kwam. Ze had geen zin in sociaal contact, mocht ze toch een wolf tegen komen die haar niet aanstond, was die snel met de grond gelijk gemaakt.

Takjes kraakte onder haar poten, het was het enige geluid wat je hoorde in het dicht begroeide kale bos. De duisternis genaamd 'nacht' was over het bos gevallen, iets wat ervoor zorgde dat de bomen nog donkerder waren. Het was hier kouder dan op andere plaatsen van het land, wat ervoor zorgde dat Eevy nog een iets dikkere vacht had dan normaal. Haar vacht zat roezig en haar blauwe ogen stonden kil en beangstigend. Ze viel op in de duisternis met haar witte vacht. Lichte dauwdruppels zaten in haar vacht die ervoor zorgde dat haar vacht er betoverend uitzag. Iets waar ze zich aan ergerde, maar ze wist dat ze er niks tegen kon doen. Plots viel haar blik op een omgevallen boom. Even keek ze om zich heen, zeker wetend dat ze alleen was. Uiteindelijk liep ze dan richting de omgevallen boom. Haar zintuigen op scherp. Ze snoof de geur rond de omgevallen boom op en maakte daaruit op dat niemand er was. Wie zou er dan ook hier zijn? Verder in het land was het warmer met meer prooi. De omgevallen boom was uitgehold van binnen wat voor een hol zorgde, de wortels bedekte de bovenkant zodat kou en neerslag niet binnen konden dringen. Ze herkende de holle boom; het was de eerste ontmoeting met Ren die ze in het toen voormalige Morgandi had. Haar oren flikkerde even naar achter, meende iets te horen. Ze concentreerde zich weer op het geluid, maar ze kon niks meer bespeuren. Ze draaide zich kort om, controleerde nogmaals de omgeving op vreemden, maar ging uiteindelijk liggen in de holle boom. Ze liet hoor kop omhoog, genoot van de koude lucht. Het verdriet schoot even weer door haar heen, maar net zo snel als dat was gekomen was het ook weer weg.

Terug naar boven Ga naar beneden
http://ahuro.actieforum.com/forum

 Renier

Moderator | Solitair

avatar
Aantal berichten : 950
Pro Infinito's : 874600

About Me
Leeftijd: //3years and 7moons\\
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: I know this place.. [Ren]   vr 21 jun 2013 - 12:52




Renier


Een helder geluid bereikte zijn gehoor, het klonk als miljoenen kristallen die tegen elkaar op botste. Het was afkomstig van ergens boven hem. Snel richtte hij zijn kop op, dodelijke ijspegels wezen trillend naar beneden waar hij stond. Met een diepe grom sprong hij onder de boom vandaan, hij liet zich geen twee keer doorboren. De herinnering aan die 'eerste' keer drong bij hem binnen met geweld. Eerlijk gezegd, hij had niet herinnerd willen worden aan die dag. Of beter gezegd... hij wou niet herinnerd worden aan haar. Een kleine schok trok door zijn lichaam toen hij haar voor zijn geest op haalde; Woest, krankzinnig, vals... De lijst was oneindig. Maar er was een periode geweest waar ze er ook gelukkig had uitgezien. En die periode had hij tot twee maal toe mooi verpest. Nadat hij alles kapot had gemaakt, alles wat ze samen hadden gehad. Had hij de sterke drang gevoeld zich voorgoed uit haar leven weg te trekken. Niet omdat het hem goed uitkwam of omdat hij geen reet meer om haar gaf... Want om haar geven, daar zou hij nooit mee stoppen. Hoe hard hij ook probeerde zich er tegen te verzetten. En juist omdat zij het enige lichtpunt was geweest in zijn leven, en omdat hij dingen voor haar had gevoeld die hij maar moeilijk kon omschrijven. Moest hij bij haar wegblijven. Ze had deze wereld al bijna door zijn toedoen verlaten. Dat allemaal omdat zijn duister kantje het nodig had gevonden de overhand te nemen op de zaak. Dat duistere zou nooit weggaan, hij kon zonder niet verder. Het was een deel van hem, een deel die hij niet kon missen. Als het ooit verdween dan zou het voelen alsof iemand zijn poot had geamputeerd. De laatste manen had die kant van hem de macht, de vele nieuwe littekens onder zijn grijs/zwarte vacht bewezen het. Zodra hij wat tegen kwam die lang genoeg weerstand bood en terug vocht viel hij uit. Hij had zowel slachtoffers gemaakt buiten als binnen de grenzen van Morgandi, of zoals het nu bekend stond For Eternity. Het toestand van het lijk was typerend bij Ren, het was letterlijk aan stukken gereten. Hij zorgde er altijd voor dat hij de tegenstander flink pijnlijke klappen uitdeelde voor hij de genadeslag toediende. Iets doden zonder leed in de ogen te zien, daar vond hij maar niks aan. De pijn van een ander verzachtte het zijne, daarom was hij zo aan het moorden geslagen de afgelopen tijd. Hij had geen spijt.. Hij lag nooit wakker bij al de gruwelijke moorden die hij verrichte. Maar waar hij elke nacht elke second in zijn leven wel pijn en spijt van had was zij.. Zijn lichaam zijn geest alles hunkerde naar haar, het dreef het tot waanzin. Hoeveel keer had hij wel niet op het punt gestaan haar op te sporen als een echte 'Tracker'... Nog zo een eigenschap van hem, stalken was daar onderdeel van. De gedachte alleen deed hem kort grijnzen in zichzelf.

De duisternis had het bos zowaar overvallen, het enige dat zijn pad nog verlichtte was de dunne maan sikkel en de sterren aan de hemel. Als een schim in de nacht bewoog hij zich geruisloos voort. Zijn zwarte vacht viel belangen niet zo hard op als die van een witte wolf. Ook zijn verduisterde diep bruine ogen waren praktisch onzichtbaar. Nu en dan laaide ze op en vielen ze hard op in het donker. Zijn blik was altijd al iets buitengewoons geweest. Bruin was saai en doodnormaal bij een wolf, het kwam veel te vaak voor. Maar de ogen van Renier hadden net dat tikje meer. Snel hapte hij naar de sneeuw, de verse sneeuw smolt in zijn bek en hij slikte het door. Hij was te druk en veel te gespannen om nu water op te zoeken, hij nam genoegen met de sneeuw. Hij moest iets doden, hij was al veel te lang in de schaduwen blijven zitten. Het maakte hem alleen maar gek, hij leefde graag afgezonderd maar nu en dan moest hij zich toch eens vertonen en toeslagen. Als hij geen sporen achterliet of liet blijken dat hij er nog was streelde dat niet bepaald zijn reutjes ego. Hij had een vreselijk dominant gedrag, iets dat er extra was bijgekomen. Alsof zijn karakter al niet moeilijk genoeg in elkaar had gezeten. Tot zijn irritatie leek zowat elk levend wezen slim genoeg om bij hem uit de buurt te blijven vanavond. Hij onderdrukte een zware zucht, maar een lage geërgerde grom kon hij niet tegenhouden. Hij was snel opgefokt als hij niet snel kreeg waar hij naar verlangde. Opeens viel zijn blik op een omgevallen boomstam, versteend bleef hij staan. Hij herkende het hier, zijn verschrompeld hart kromp hard ineen en zijn ogen vulde zich met walging en kilheid. Het was de plek waar hij zwak aan zijn gevoelens had toegegeven, de grootste fout die hij begaan was een half jaar geleden. Het leek veel langer gelden... Langzaam betrad hij de kleine open plek, zijn oren waren protesterend in zijn nek gaan liggen. Zijn blik werd gevangen door de holle boomstam die op nog geen drie wolvenlengtes van hem afstond. De stam zelf intrigeerde hem niet, maar wat er liggend in lag wel. Haar witte vacht was buitengewoon betoverend, even stonden zijn ogen begerig maar dat wist hij mooi doen te verdwijnen. Zijn blik gleed over haar heen om uiteindelijk strak in haar kristalblauwe ogen te blijven staren. 'Eevy..' verzuchtte hij zonder adem te halen.

© Sykes

`·.¸¸.·´´¯`··._.·´ {For Eternity} `·.¸¸.·´´¯`··._.·´

Renier's Theme!