IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Do you know the answer? »open!«

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Xin

Solitair

avatar
Aantal berichten : 181
Pro Infinito's : 872400

About Me
Leeftijd: 2 years and 4 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Do you know the answer? »open!«   ma 1 apr 2013 - 23:35

Met trage passen liep hij door het kil uitziende bos. De bomen hadden een donkere kleur en de sneeuw lag op de takken. De sneeuw was nu wat minder doordat het lente was, maar alsnog was hier nog sneeuw te vinden. Zijn passen versnelde zich niet en op een rustig drafje liep hij verder. De sneeuw kraakte regelmatig onder zijn poten en zorgde voor een rustgevend gevoel. De reu kwam langzaam tot een halt en hief zijn kop in de lucht, alsof hij een huil ging slaken, maar iets wat hij niet deed. Hij keek omhoog, waar de sneeuwvlokjes in kleine beetjes naar beneden zweefden. Hij plantte zijn kont neer en bij de aanraking van de sneeuw ging er kort een koude rilling door hem heen. Echt was dat alweer snel voorbij doordat zijn dikke vacht zijn warmte weer vast hielt. Hij sloot zijn ogen en liet de sneeuwvlokjes op hem belandden. Het voelde fijn hoe de sneeuwvlokjes zijn neus kuste en zijn vacht liefkozend aanraakte. Iedere andere wolf had het irritant gevonden, maar hij vond het een prettig gevoel. Uiteraard had hij eerder het gebied wat doorzocht, maar zoals hij al had bedacht was er niemand te bekennen. Zelfs geen prooi. Waarom zouden er hier ook levende wezens te bekennen zijn? Niet zo heel veel van hier scheen het zonnetje en was er veel meer prooi te bespeuren. Dan was de vraag, wat deed de bruin tot donker bruine reu hier? Het antwoord was simpel, maar het geven zo te gemakkelijk zijn. Als er dan iemand was, mocht die de eer hebben om het antwoord te vinden. Misschien moest die iemand ook nog eerst de vraag vinden. Die zou de reu wel cadeau geven. Wat was hij toch weer vrijgevig. Terwijl hij dit dacht, kwam de sneeuwvlokjes nog steeds op hem terecht, maar sierde er nu een kleine glimlach rond zijn lippen. Een glimlach die je van een grote afstand niet kon zien en als je een meter voor hem stond moest je alsnog goed kijken om hem te kunnen zien. De meesten zagen hem voor neutraal aan. Een wolf die graag alleen was en genoot van het leven. Ja, dat was hij ook. Hij genoot van het leven, met alles wat hij had. Hij hielt niet van vechten. Wolven noemde hem een poedel of een goodie. Ze mochten zeggen wat ze wouden, laat hem gewoon van het leven genieten, dan was alles goed. Hij hielt niet van vechten, wou de ander dat wel, dan was hij in een mum van tijd weg. Maar als hij geen kant op kon en het wel moest, kon hij vechten als de beste. De redens waarom hij niet graag vocht en waarom hij afstandelijk was, was onbekend. Maar natuurlijk wist hij het antwoord wel. Maar dan weer, waarom zou hij het antwoord geven? Té makkelijk. Dat mocht die iemand weer uitvogelen. Hij opende zijn ogen en knipperde even kort om te voorkomen dat er wat sneeuw in zijn ogen kwam. Hij kwam uit zijn stijve houding en schudde kort zijn kop om de sneeuw eraf te gooien. Hij stond op en schudde ook zijn vacht uit. Een lichte grijns lag rond zijn lippen. Ja, nu wou hij wel graag iemand ontmoeten. Iemand die de antwoorden kon vinden en iemand waar hij even mee kon praten. Tot zijn geluk, was de geur van een vreemde wolf zijn neus binnen gedrongen. Hij had geluk.

[open voor iedereen ^^]
Terug naar boven Ga naar beneden
http://ahuro.actieforum.com/forum

 Sucic

Solitair

avatar
Aantal berichten : 34
Pro Infinito's : 834000

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Do you know the answer? »open!«   wo 3 apr 2013 - 21:47

Zachtjes knisperde de witte sneeuw onder de reu zijn voetkussentjes. Zijn stappen waren zeker nog onzeker. Zijn lange witte benen droegen hem over het ijskoude, witte landschap. Zonder excuses. Hij wist niet waar hij heen ging. Waar zijn eindbestemming zou zijn en wat hij er zou vinden. Hij liep gewoon rond als een wolk dat door de wind werd meegevoerd. Er was geen weg terug. Zijn heldere blauwe ogen waren half gesloten, maar nog net ver genoeg open om de deken van sneeuw voor hem te zien. Net zoals eventuele obstaakels zoals bomen en rondslingerende takken. Hoelang had hij nou al gelopen? Uren? Dagen? Weken? Hij wist het niet. Hij liep gewoon door en door zonder achterom te kijken. Wat maakte het ook uit? Een thuis had hij niet. Hij was gewoon het typische voorbeeld van een rondzwevende nomaad.
Een diepe zucht rolde over zijn zwarte lippen en vormde een vrij groot wolkje voor zijn mond. Hoe hij het deed wist hij niet, maar hij kreeg het voor elkaar om eindelijk eens stil te staan. De wolf voelde een klein beetje vreugde opbloeien. Ja, alleen om het feit dat hij gewoon eens stilstond. Zijn blik gleed naar de lichtgrijze lucht boven hem en de sneeuwvlokken die langzaam oplaag danste. 'Where is this damned life going?' mompelde hij zachtjes door de stilte heen. Het was een vraag die hij zichzelf nog niet eerder had gesteld. Tenminste, niet letterlijk zoals nu. Hij had zich altijd al afgevraagt wat hij met zijn leven aan moest. Zijn beste vrienden stierven na de een na de ander. Zelfs zijn bloed eigen familie was er niet meer. Nee, die hadden elkaar afgeslacht zonder genade. En hij... Hij had precies hetzelfde gedaan...
Sucic wist met wat moeite een traan te onderdrukken bij de gedachten hoe hij het leven van zijn bloed eigen zus had afgenomen. En dat nog wel na een onopgelost incident dat was geëindigt met een flinke ruzie. Wat had hij haar toch graag in de ogen willen kijken en zeggen dat het hem speet. Een windvlaag vermengd met vele geuren trok zijn aandacht weg bij zijn gedachten. Godzijdank. In de wind kon hij de verschillende geuren ruiken van verschillende prooidieren. Ziek en gezond. Jong en oud. Maar dat was niet het enige. De wind droeg ook de geur van een soortgenoot met zich mee.
De reu zijn lange witte benen kwamen langzaam weer in beweging en brachten hem richting de onbekende. Het enige wat hij van deze wolf wist, was dat het een reu was en een vrij jong dier. Ja, dat kon hij allemaal opmaken uit niets minder dan zijn geur. Het werd pas bevestigt toen hij zijn blauwe ogen op zijn soortgenoot legde. 'Goede-' Hij brak zijn zin af. Niet zeker wetend welk tijdstip van de dag het was. 'Dag,' plakte hij er maar achteraan. Dat kon nooit mis zijn.


Let niet op spelfouten o3o
Terug naar boven Ga naar beneden
 

Do you know the answer? »open!«

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
For Eternity :: 
» The North
 :: Xue Senlin
-
Ga naar: