IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Let the new lifes in.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Eevy

Erelid

avatar
Aantal berichten : 3909
Pro Infinito's : 855200

About Me
Leeftijd: 3 summers and 2 moons
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Let the new lifes in.    do 28 maa 2013 - 21:02




Voor de zoveelste keer betrad ze het roedel gebied dat ze nu langzamerhand wel tot op haar duimpje kende. Een roedel gebied waar ze zo vaak was gekomen, dat ze precies wist bij welke boom je linksaf moest slaan om bij de grot te komen. Eevy grijnsde eens. Het roedel gebied waar ze zich meer dan thuis voelde. Het roedel gebied van de Black Ops. Een slechte roedel die zeker niet voor watjes beschikbaar was en Eevy was daar lid van. En nog niet eens zomaar lid, nee ze was de adviseur van de roedel. Een rang die ze graag ten goede deed en dus deed ze wat van haar verwacht werd, maar ondanks dat, nam ze toch nu een break van het patrouille lopen langs de grenzen en dat was niet omdat ze lui was, nee omdat ze hoog zwanger was. Ze keek eens naar haar buik, die nu al wel erg groot was. Ze voelde zich wat zenuwachtig worden bij de gedachte van de bevalling. De zwangerschap was totaal onverwachts gekomen en voor Eevy en Ren nogal schokkend geweest, maar toen ze eenmaal van de schok waren bekomen, besloten ze om samen goed voor de pups te zorgen. Eevy was dan misschien slecht, maar ze zou haar pups niet aan hun lot overlaten. Pas als ze oud genoeg waren kregen ze de eer om voor hunzelf te zorgen, daarvoor moesten ze luisteren naar wat hun ouders te zeggen hadden.

Plots ging er een steek van pijn door haar heen. Eevy gromde eens geïrriteerd. Ze had eerder steken van pijn gevoeld, die veroorzaakt werden door haar zwangerschap, maar deze keer was hij wel heel erg hevig. Eevy's oren schoten naar achter bij het zien van bloed dat uit haar achterste kwam. Een wee volgde en Eevy zakte neer op de grond. Een wanhopig gevoel bekroop haar. Ren! Waar was Ren? Ze opende haar bek om een huil te slaken, maar het enige wat eruit kwam was en zacht piepend geluid. Een nieuwe wee volgde en een zachte kreun van pijn verliet de lippen van Eevy. Opnieuw opende ze haar bek en sloeg met succes dit keer een zwakke huil. Hij was niet hard, maar als Ren het een beetje kon horen, wist hij wat er aan de hand was. Het instinct nam het over bij Eevy en zo begon ze al snel te persen.

[eerst Ren, daarna de pups ^3^]
Terug naar boven Ga naar beneden
http://ahuro.actieforum.com/forum

 Renier

Moderator | Solitair

avatar
Aantal berichten : 950
Pro Infinito's : 851400

About Me
Leeftijd: //3years and 7moons\\
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: Let the new lifes in.    do 28 maa 2013 - 22:21




Renier



Genietend van de lente zon lag Ren op z'n gemak boven op een berg, de zon stond op zijn hoogste punt maar begon al langzaam te zakken. Nog een paar uur en het was nacht. Vanaf zijn hoge uitkijk post keek hij zowat uit over het hele roedelgebied, in de verte glansde het reusachtige meer. 'S avonds gaven de sterren het meer iets mysterieus, en het licht van de maan die weerkaatste tegen het water was heel apart. Langzaam rekte hij zich uit, zijn spieren golfden duidelijk onder zijn zwarte grijze vacht. Lui daalde hij de berg af, het werd eens tijd om op jacht te gaan. Tegen de avond zou hij met zijn buit terugkeren bij Eevy, haar zwangerschap liep nu duidelijk op haar eind. De afgelopen vier weken had hij kunnen aanzien hoe haar buik non stop groeide. Ze was nu zelf zo zwaar dat het lopen vermoeiend werd, Renier liet haar rustig haar gang gaan. Tijdens de dag viel hij haar niet al te veel lastig, maar tegen de avond keerde hij altijd weer terug om haar eten te brengen en samen de nacht door te brengen. Tegen de ochtend namen ze weer afscheid en deden ze elk hun ding, Ren bracht net als Eevy meer tijd door in hun roedel gebied dan buiten de grenzen. Het was niet afgesproken of zo, maar hij wou in de buurt zijn als het zover zou zijn. Toen hij weer vaste grond onder zijn poten voelde en geen gesteente meer, verhoogde hij zijn tempo. In een draf waarmee een wolf wel kilometers op een dag kon afleggen liep hij dieper het gebied in, zijn bek was licht geopend zodat hij prooi geur sneller zou kunnen opvangen. Vertrouwd draafde hij door het dichte bos die tot hun gebied behoorde. Toen hij de varens bereikte zakte hij licht door zijn poten, op zijn buik kroop hij er onder. De typische geur van knaagdier prikkelde zijn reukzin, zijn tong hing licht uit zijn bek maar hij hijgde niet dat zou zijn prooi zo horen. Voorzichtig sloop hij verder onder de varens door, hij vertrouwde op zijn neus en volgde die. Een wildkleurig konijn stond naïef aan het groene gras te knabbelen, het was niet veel maar daarmee kon hij Eevy al iets eetbaars bezorgen. Hij zelf was niet echt uitgehongerd, gisteren hadden ze nog een hele hinde naar binnen gewerkt. Net op het moment dat hij wou toeslaan, hoorde prooi en jager een zwakke huil die door het hele gebied te horen was hoe zwak het ook klonk.

Verbluft sprong Renier razendsnel op, het konijn kreeg bijna ter plekke een hartaanval en vluchtte weg. Ren schonk er geen aandacht aan, zelf stoof hij de andere richting uit. Hij wist exact van waar de huil vandaan kwam en van wie hij afkomstig was. Terwijl hij voort snelde in een hoog tempo maakte hij zich geen enkele keer zorgen om het feit dat hij er waarschijnlijk nog niet klaar voor was, hij maakte zich zorgen om Eef ze moest dit niet in haar eentje doen hij wou aan haar zijde staan. Haar helpen als dat nodig zou zijn, en haar verder door dik en dun blijven steunen. Op de grond midden in het bos zag hij haar liggen, snel keek hij om zich heen. Nog geen 5 meter van Eevy af stond een grote boom, de reusachtige uitstekende wortels boden de perfecte beschutting. Snel drukte hij bemoedigend zijn kop tegen de hare, de achterkant van haar poten hingen al onder het bloed en ze was al bezig met persen. Maar Renier was vastberaden, hij zou Eef hun jongen niet midden in het bos ter wereld laten brengen. Hij nam haar nekvel beet en tilde haar zo hoog mogelijk op, snel versleepte hij haar naar de boom en legde haar weer zacht neer onder de wortels. Ren hoopte maar dat hij haar niet te veel last had bezorgd door haar helemaal hierheen te brengen. Hij stapte over haar en drukte zich tegen haar rug aan, in de hoop dat het haar steun bood. Op dit moment kon hij niet echt op woorden komen, dus fluisterde hij maar zacht 'Laat ze maar komen,' tegen haar.

© Sykes

`·.¸¸.·´´¯`··._.·´ {For Eternity} `·.¸¸.·´´¯`··._.·´

Renier's Theme!