IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 Memory is a way of holding on to the things you love, the things you are, the things you never want to lose.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Quaed

Moderator | Solitair

avatar
Aantal berichten : 1339
Pro Infinito's : 863002

About Me
Leeftijd: 3 little years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Memory is a way of holding on to the things you love, the things you are, the things you never want to lose.   do 27 dec 2012 - 18:58

‘Hoezo, dit was niet de bedoeling? Je zou maar even weg zijn. Even is geen hele week! Even is hoogstens een dag! Weet je wel niet hoe bezorgd ik om je was!? Ik had je nooit moeten laten gaan!’
Zijn zachte tegenspraak hielp niet, het werd zelfs alleen nog maar erger.
‘Er is niks gebeurd? Waar komt dan die wond vandaan?’
Hij bekeek zijn poot. Er zat inderdaad een schram op, vast van een doorn.
‘Nee, vanaf nu blijf jij binnen 10 stappen van de grot, verder kom je niet. Nu niet en nooit niet.'
‘Maar mam, luister nou eens. Volgens jou zijn er allemaal gevaren buiten waarvoor ik moet oppassen. Maar die kom ik later toch ook tegen. Ik moet me er tegen leren beschermen. Weet je nog wat vader altijd zei? Als je later iets goed wilt doen, moet je er zo jong mogelijk mee beginnen.’
Dit was waarschijnlijk het domste wat hij op dat moment kon zeggen.
‘Je vader? JE VADER?! Weet je wel niet wat die wolf ons allemaal heeft aangedaan? Nee natuurlijk niet, jij was net een maand. Hij zei dat hij ons een last vond, dat hij beter af was zonder deze blok aan zijn been.’
De reu keek verveeld om zich heen. Hij had dit verhaal al vaker aangehoord. Ik had hetzelfde gedaan als ik mijn vader was, wie wil er nou een teef en een pup. Hij voelde een blik in zijn rug en hij keek om. Zijn moeder staarde hem boos aan.
‘In de grot, nu!’ Haar ogen spoten bijna vuur van woede. Dit was de eerste keer dat hij zijn moeder zo gezien had. Hij had waarschijnlijk niet over zijn vader moeten beginnen, maar gedaan is gedaan, hij kan het niet terugdraaien.
‘Nee.’ Hij hoorde het over zijn lippen gaan en had er gelijk spijt van. Zijn moeder begon nu te grommen en met haar poot over de grond te schrapen.
‘Wat zei je?’ Haar stem was gedaald tot een dreigend gefluister wat hem de stuipen op het lijf jaagde.
‘Ik zei nee, ik ga niet de grot in. Ik ga weg van hier.’ Hij voelde iets van binnen. Misschien was dit hetgeen dat hem dwars had gezeten, misschien moest hij gewoon weg hier. Hij draaide zich om en wou weglopen toen ineens iemand hem de weg versperde.
‘Jij gaat nergens heen.’


De sneeuw kwam met bakken naar beneden. Het hele landschap was wit geworden, van de hoogste boomtoppen tot de diepste dalen, alles was wit. Naast dat het zo wit was, was het ook opmerkelijk stil. Veel dieren in het bos sliepen of ze verschuilde zich nu er geen bomen of struiken meer waren om achter te verstoppen. Door dit stille landschap liep een kleine gestalte. Je kon niet zien wat voor een dier het was, zo onder gesneeuwd was het. Bij elke stap viel er iets af, waardoor je plukjes van zijn zwarte vacht kon zijn, maar die plekjes werden gelijk weer ondergesneeuwd. Het enige was echt goed te zien waren, waren zijn ogen. Ze waren een soort blauw, maar niet te fel. Als je dichterbij kwam kon je de sneeuw horen kraken onder zijn gewicht. Kleine ademwolkjes ontstonden er elke keer als hij uitademde. Hij zei niks, liep alleen maar. Het leek alsof alles om hem heen aan hem voorbij ging, alsof het enige wat hij zag hetgeen voor hem was. Misschien was dat ook wel zo, niemand weet het. Niemand heeft ooit echt met deze vreemdeling gepraat, hoogstens een glimp van hem opgevangen. Niet dat mensen er veel interesse in hadden om hem te ontmoeten. Niemand bemoeide zich met zijn leven, en hij bemoeide zich op zijn beurt met niemand van hun. Dit was altijd zo geweest, tot vandaag.

Zoals gewoonlijk liep de zwarte reu door de bossen heen, tussen de bomen door over de omgevallen bomen heen. De meeste bomen waren gestript door de herten die een voedseltekort hadden door de winter. Hij hield niet van het bos in de winter, alles was zo wit en hij viel zo gemakkelijk op. Nee, liever had hij de lente. Prooi in overvloed en hij kon in de schaduwen blijven. Door in de schaduwen te blijven heeft hij alles overleefd. Niet te veel opvallen, maar er alleen zijn op momenten dat andere je nodig hebben, dat is zijn motto. Natuurlijk liet hij zich wel is zien, gewoon voor de lol, om andere dieren bang te maken. Het was een soort hobby van hem. Toch vermoorde hij ze alleen maar als hij ze echt nodig had om te overleven. Hij was geen huurmoordenaar die iedereen op zijn pad vermoorde. Toch kwam hij voor sommige wel zo over, jammer genoeg.

Hij onderbrak zijn wandeling om even de omgeving te bekijken. Hij keek snel om zich heen en snoof even in de lucht. Een lichte geur van water kwam zijn neusgaten binnen. Hij keek iets naar links, richting het water. Er moest op ongeveer 50 stappen van hier een soort riviertje liggen. Hij dacht even na, zou hij erheen gaan? Eigenlijk had hij geen water nodig, er was sneeuw genoeg. Toch was het ook wel is fijn om geen sneeuw te eten dat bedekt was met modder en weet hij veel wat. Ja, hij zou wel richting het meer gaan, voor wat afwisseling. Heel even stopte hij en snoof nog een keer in de lucht. Was dat nou de geur van een andere wolf? Hij keek om zich heen maar er zat niks in zijn gezichtsveld. Hij kneep even nadenkend zijn ogen half dicht, maar liep toen weer verder, het zal wel niks zijn.

`·.¸¸.·´´¯`··._.·´ {For Eternity} `·.¸¸.·´´¯`··._.·´


You wanna know me? Al you have to do is klik babe

Theme&Voice: