IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 It was a long time ago, bitch [Bison]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

 Crestalion

The Lost One

avatar
Aantal berichten : 80
Pro Infinito's : 680401

About Me
Leeftijd: Doesn't matter
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: It was a long time ago, bitch [Bison]   wo 27 feb 2013 - 14:28

Vier hoeven, een snuffeldend neusje, grote glimmende ogen, heen en weer wiebelende oortjes en een wit, schuddend staartje. Dat was het dier waar mijn ogen zo strak op waren gericht. Dat was het dier waar ik op doelde. Een mooie, reusachtige ree, heel vlezig vooral. Ik dook naar beneden toen het grote dier mijn kant uit keek, en begon weg te lopen, een beetje gehaast. Ik stak mijn staart in de lucht om de windrichting te proberen te bepalen. Toen ik de lucht van achter mijn staart kon voelen waaien, wist ik dat de ree mijn geur had geroken omdat het haar kant op was gewaaid. Maar het geluk van Milah rende nog steeds met me mee. De ree stopte en boog zich weer voorover om opnieuw te beginnen met het grazen van plukjes gras en kleine boterbloemetjes. Ik sloop om het dier heen, zodat de geur mijn kant op zou waaien in plaats van richting het hert. Mijn ogen keken vastberaden, want dit hert zou alleen al de sleutel kunnen zijn naar vrienden om me heen, samen slapen in een hol en overdag samen stoeien, jagen en nog veel meer dingen om de dag gezellig te maken. Kortom, een leven in de roedel. Mijn oude roedel. Ik was lang weg geweest, weg naar een plek die uiteindelijk de dood van Milah is geweest. Mijn oren wiebelden een beetje bij de gedachte dat Milah nu dood was. Milah, de wolvin waar ik zo van hield. Mijn Milah... Ik schudde mijn kop. Ik moest niet de hele tijd aan Milah denken. Life goes on. En het mijne dus ook. Ik mocht Milah natuurlijk niet vergeten, maar ik zou de gedachte dat ze dood was en nooit meer terug zou komen wel moeten accepteren als ik verder wou gaan met mijn leven. Toen de ree op een takje stond werd ik uit mijn diepe gedachtes gewekt en besloot ik mezelf weer te richten op waar ik mee bezig was. Ik had nog iets groots te doen. Bison overtuigen terug te mogen komen terwijl ik iets van een jaar weg ben geweest?! Dat zou nog eens moeilijk worden. Ik moest waarschijnlijk nog een keer de beproeving doorstaan en mezelf opnieuw trouw, waardig, slim en sterk bewijzen tegenover mijn Leader. En is dat simpel? Ik vertel je een ding; zet het woord simpel gauw uit je bolle kop. Omdat ik namelijk al wel eens ben getest en daarna ben weggegaan, zou hij waarschijnlijk extra streng rekenen. Waarschijnlijk hadden ze gedacht dat ik dood was. Wat mij betreft hadden ze het fout, maar wat Milah betreft... De ree stond met de rug naar mij toe. Dit was mijn kans. Dit was mijn kans om terug te keren naar mijn oude leven, het leven wat ik zo had gemist. Ik stond in de jachthouding, klaar om het dier te bespringen... Ik stond op een blaadje. Ik kneep mijn ogen snel dicht en scheldde me in mijn hoofd uit. Dit had alles verpest. Maar toen ik op keek stond de ree er nog. Ik slaakte een zachte zucht. Het dier had me gelukkig niet gehoord, maar de merel die boven mij op een takje zat helaas dus wel. Hij keek naar me, met zijn grote, zwarte kraaloogjes wijd opengesperd van angst. Dont you dare" dacht ik, maar toen was het al te laat. Hij liet een hoge, schorre krijs uit zijn snavel vliegen. Het bruine dier keek op, en daarna verschrikt in het rond. 'Dammit' zei ik zuur, en sprong snel op de ree. Nu flipte het dier, en ik beet in de keel. Toen ik een harde ruk gaf werd haar schreeuw om hulp veranderd in een doodsrochel, en het viel op de knieën. Ik sprong van de rug af, en keek hoe het dier langzaam stikte in zijn eigen bloed. Het laatste wat het deed was een klodder bloed ophoesten en uitspugen, en vervolgens legde het zijn kop neer. Langzaam begon de flank langzamer te rijzen en te dalen, totdat het dier letterlijk doodstil lag. De glans verdween uit de grote, uitgepuilde ogen en dat betekende dat het dier nu echt dood was. Ik dacht dat ik gewonnen had. Ik dacht het. Ik hoorde gesnuif achter me, en toen ik me omdraaide zag ik een reusachtig hert staan. Zijn gewei, groot en pijnlijk voor mij, glansde in de avondzon. Ik kon er nog maar even naar kijken, maar toen moest ik me omdraaien. Het gewei was ondertussen al op mij gericht en ik rende voor mijn leven. Gespietst worden was wel het laatste wat ik wilde. Toen ik omkeek zag ik een gewei met een scherpe punt op mij gericht, dus ik rende nog harder. Ik hoorde hoefgetrappel vlak achter me, en ik smeekte Milah om hulp. Gelukkig kwam die. Ik zag een lage boomstam, en liet het hert dichterbij naderen. Op het laatste moment sprong ik vlug, maar het hert had het niet gezien omdat ik er de hele tijd voor rende. Toen ik er overheen was gesprongen, hoorde ik een klappend geluid, en daarna een soort crashend geluid, niet goed te beschrijven. Daarna nog een harde brul van het hert, en ik besefte dat mijn plan had gewerkt: het hert zag de boomstam niet en was er overheen gevallen. Ik glimlachte, en stopte ergens op een berg, ver buiten bereik van het hert. Ik dacht na. Dat hert was vast een jong van die grote, het verschilde veel vergeleken met het mannetje. Ik ben die magere beestjes uit het dode woud gewend. Ik zuchtte, en besefte dat ik niet terug kon om het dier terug te halen. Dat hert hing vast nog ergens rond, dat beest laat zijn jong niet zomaar achter, ook al is het dood. Hetzelfde als met teven met pups, als er een stierf lieten ze het nog lang bij zich liggen om er toch nog bij te zijn, en deels ook hopeloos op een wonder te wachten. Ik gromde geïrriteerd, en ging op de heuvel zitten wachten. Langzaam kwam de maan omhoog, niet groter dan een klauw van een wolf. Toen de maan hoog genoeg was, gooide ik mijn kop in mijn nek en sperde mijn bek wijd open. Een lange huil volgde, die de stilte van de nacht toch vulde met geluid. Ik sloot mijn ogen, en ging rustig zitten wachten op de heuvel, voor een sein van Bison.

[Words] 1.067 [Tags] Bison ONLY
Terug naar boven Go down

 Xin

Solitair

avatar
Aantal berichten : 181
Pro Infinito's : 704400

About Me
Leeftijd: 2 years and 4 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: It was a long time ago, bitch [Bison]   do 28 feb 2013 - 14:38


Zijn oren namen elk geluid op die de wind met zich mee bracht. De wind streelde zachtjes zijn vacht. De geuren die de wind mee nam, nam Bison op alles op met zijn neus waarvan zijn neusvleugels soms even trilde bij een geur die hem niet aanstond. Zijn klauwen kraste wat onrustig over het gesteente heen van de steen waar de grote reu op lag. Met al zijn zintuigen nam hij zijn territorium in zich op, een manier hoe hij zijn gebied in de gaten kon houden. Ook al werkte dit een beetje op zijn zenuwen. Een hinde bevond zich ongeveer 7 meter van hem vandaan, zijn zintuigen hadden hem dat allang verteld. Maar Bison was nu niet opzoek naar voedsel voor zijn roedel, nee, hij zocht naar indringers. Soms waagde er nog wel een paar halve gare om zich te begeven op zijn gebied, die waren meestal snel uitgeteld en rende met hun staart tussen hun poten weg. De laatste tijd was het eindelijk rustig geweest en Bison zou gerust even weg kunnen, mocht het zo zijn dat hij plotseling ergens heen moest. Zelf had hij geen contact met andere leiders van andere roedels, maar hij wou dat ook voorkomen. Vriendschappen en vijanden waren nergens goed voor. Als je één groep wolven had, dan kon je daar jezelf op laten concentreren en die wolven naar de finish brengen. Iets wat hij ging doen met zijn roedel. Hij zo zijn roedel tot het einde begeleiden, hij zou ze helpen in moeilijke tijden en hun bijleren wat ze moesten weten om te overleven. Natuurlijk wist hij dat de meeste wolven in zijn roedel zichzelf wel wisten te redden, maar voor de pups was dat een totaal ander beeld en ook voor hun stond hij klaar. Hij hoefde geen goed doenertjes of badassen in zijn roedel, die hadden een ander doel in het leven.

Zijn massieve kop schoot omhoog toen een lange huil te horen was. Zijn ogen schoten in de richting waar het geluid vandaan kwam. Bison had het helemaal niet door gehad, maar de zon had zich al weer verwisseld voor de maan en de duisternis genaamd 'nacht' had zichzelf over Bison heen geworpen. Bison stond op en strekte zich eens uit waardoor de grote spieren onder zijn vacht eens heen en weer rolden. Hij schudde kort zijn vacht uit en wat stof stoof op. De huil stond in zijn geheugen gegraveerd en hij herkende de huil uit duizenden; Crestalion. Bison wist niet precies waar hij had uitgehangen, maar hij had hem gemist. Hij zou hem nog wel eens korte preek geven, maar het was al een plus punt dat Crestalion Bison zelf riep. Hij was tenminste geen watje. Bison sprong van de steen af en liet zijn oren naar voren draaien. Vervolgens liep hij naar het bos. Toen hij daar was aan gekomen zette hij het op een rennen. De koude, vochtige lucht stoof door zijn vacht heen. Zijn ogen waren iets dicht geknepen om te voorkomen dat de wind in zijn ogen sneed. Hij vloog als een wervel wind door het bos heen. Takken kwamen soms gevaarlijk dichtbij, maar voordat die hem konden raken had Bison de takken al behendig ontweken. Hij dook, sprong over alle obstakels heen die eventueel zijn weg zouden versperren. Hij leefde al zijn hele leven in Morgandi en wist dus precies hoe het gebied eruit zag. De bomen maakte plaats voor rotsen, en al snel rende hij over het rotsachtige gebied genaamd 'Shangou'. Het gebied was niet al te groot, maar was erg geliefd bij de slechte kant. Al snel kwam hij bij Xuanya aan, het gebied waar je altijd wel een badass tegen kon komen. Hier lag ook het roedel gebied van de Black Ops, een roedel die slechte instelling had en dus meteen geen reden had om voor hem om mee te praten. Hij rende dan ook gewoon meteen door het gebied heen zonder ook maar een geur achter te laten. Hij remde zichzelf iets-wat af qua tempo toen hij het warmste gebied van heel Morgandi in liep; Haitan. Ook hier was in de buurt een roedel gevestigd, maar deze roedel had goeie instellingen en zou dus niet snel een leider van een andere roedel aanvallen. Bison negeerde het totaal en liep in een hoog tempo het strand over. Hij had geen behoefte aan contact leggen met andere roedels. Uiteindelijk kwam hij op de plaats aan waar hij de huil vandaan hoorde; Heliu. Een gebied waar hij nog niet vaak was geweest, aangezien het niet dichtbij lag van zijn roedel gebied. Aangezien het nu nacht was en behoorlijk rustig, verwachtte hij geen indringers in zijn gebied. Anders zouden de andere leden van de roedel het wel opnemen of hem roepen. Hij kwam tot een halt en liet zijn blik kort over het gebied heen glijden. Zijn blik bleef staan op een donker gedaante in de nacht, die wachtte op een sein van Bison. Bison grijnsde eens kort, waarna hij zichzelf uit de duister trok en richting de gedaante liep. De welbekende reu genaamd Crestalion, doemde al snel op. Hier en daar waren wat veranderingen aan zijn uiterlijk, maar zijn geur vertelde hem dat het Crestalion was. Bison kwam voor hem tot een halt en keek hem even kort aan. "Crestalion?" zei hij op een vragende toon. Hij wist dat zijn neus hem nooit bedroog, maar wou het toch zeker weten.
Terug naar boven Go down
http://ahuro.actieforum.com/forum
 

It was a long time ago, bitch [Bison]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Long live ... this new place. [Topaz]
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
For Eternity :: 
» The West
 :: Heliu
-
Ga naar: