IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 A little joy in life..

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Eevy

Erelid

avatar
Aantal berichten : 3909
Pro Infinito's : 856000

About Me
Leeftijd: 3 summers and 2 moons
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: A little joy in life..   zo 24 feb 2013 - 16:53


Met een grijns rond haar lippen liep ze naast de zwarte reu. De reu die haar wereld op haar kop had gezet en ervoor had gezorgd dat ze nooit meer van zijn zijden wou afwijken. Ze hadden immers nog wat tijd in te halen. In de tijd dat Eevy de stem in haar kop hoorde had ze geen tijd met Ren door gebracht, integendeel ze waren op een behoorlijke afstand geweest van elkaar. Aan de ene kant vond Eevy dat wel fijn, wie weet wat er gebeurd zou zijn als ze toen bij hem in de buurt was. Maar toch bleef altijd dat lege gevoel haar bij. Alsof ze een deel van zichzelf miste. Gelukkig was die leegte nu gevuld en kon ze met een grijns op haar snuit naast hem lopen. De jacht eerder was goed gegaan en de honger in haar maag was gestild. Het voelde fijn en vertrouwd om dingen met hem te doen. Ze had nooit gedacht dat ze zich ooit nog zo kon voelen, maar was blij dat ze zich toch had open gesteld voor die gevoelens, ze voelde zich eindelijk weer eens gelukkig. Vogels floten en de zonnestralen schenen door het bladerdek heen op hen neer. Normaal had Eevy een hekel aan al dat lente gedoe. Veel te veel vrolijkheid en kleur, maar nu zinde het haar wel, haar humeur werd er zowaar beter van. Ze pootte zichzelf wat aan liep iets sneller door het bos heen, de geur van zout water kwam namelijk haar neus binnen. Drinken zou ze het niet, je kreeg alleen nog maar meer dorst. De bomen verruilde zich al snel voor een paar grote stenen waar Eevy behendig op sprong om vervolgens in het warme zand te belandden. Ze grijnsde even kort en keek eens om zich heen. De bomen omringde de plek, maar lieten een opening vrij waar het water zich oneindig kon uitreiken. Het zand liep tot aan het water en hoe meer je naar de bosrand ging kwam daar stenen tevoorschijn. Lang hadden de twee niet gelopen, maar tijd om even wat lol te trappen was er zeker toch wel. Eerst ging Eevy toch haar zintuigen af, voordat ze lol ging maken. Ze wou niet dat hun onderonsje werd gestoord door ongewenst bezoek. De grijns verdween even bij die gedachtes. Ze snoof de lucht op, maar rook alleen het zoute water dat nu links van haar lag. Ze hoorde ook niks bijzonders en toen ze de omgeving aan het checken was zag ze ook niks. De grijns verscheen weer rond haar lippen, time to play. Ze zocht even met haar ogen naar Ren, die wenkte ze even kort met haar kop waarna ze richtig het water liep en langzaam haar poten in het water liet zakken. Ze zuchtte eens. Het water voelde fijn aan, het was warm doordat de zon er vel op scheen. Eindelijk leek het alsof dat haat gevoel, dat nog al die tijd als een bezetenen door haar aderen schoot , even tot rust te komen.
Terug naar boven Ga naar beneden
http://ahuro.actieforum.com/forum

 Renier

Moderator | Solitair

avatar
Aantal berichten : 950
Pro Infinito's : 852200

About Me
Leeftijd: //3years and 7moons\\
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: A little joy in life..   zo 24 feb 2013 - 18:28




Renier



Toen de avond weer was gevallen, waren de twee wolven wakker geworden onder steen. Waar ze de ochtend daarvoor in slaap waren gevallen, na alle bij een moeilijke maand achter de rug te hebben gehad. Ze waren uitgeput geweest, Ren door al de spanning en Eevy door haar zelf haat. Iets waar Ren totaal niks van af wist. Ze waren samen zodra de dag raad weer aanbrak naar een ander gebied gereisd. Daar hadden ze meer kans op prooi, zonder al te veel moeite hadden ze een terugkerende kudde dam herten gevonden. Samen hadden ze een hoog zwangere hinde neergehaald, het ging makkelijk het beest was gekwetst geweest. Hij had net als Eevy zoveel gegeten tot dat hij zichzelf bijna voelde ontploffen, zijn flanken zagen nog steeds bol door het vlees. De rest hadden ze gelaten voor de aaseters, ze moesten zich niet langer druk maken om het tekort aan voedsel. Het prooi kwam met overvloed weer de gebieden binnen stromen. De lente kondigde zich aan in Morgandi, het zag er allemaal veelbelovend uit. Hij had zelden zo een mooi seizoen mee gemaakt, zelf de zieken en zwakken zouden kans krijgen om er weer boven op te komen. Niet dat Ren dat zo leuk vond, wolven die zwak waren bleven dat punt uit... Een blik op Eevy en die gedachten zaten hem al niet meer dwars. Het feit dat ze weer beter was maakte alles weer goed, haar terug hebben was alles wat telde voor hem.

De dag liep weer op zijn einde, de lage zonnen stralen straalden warm door het bladerdek. Het was een zachte dag geweest, tegen de avond zou het weer frisser worden. Iets wat Ren weinig deed, hij was nog steeds niet verlost van zijn dikke winter vacht. Toen hij naar Eevy haar witte vacht keek leek dat ook het geval te zijn, hun dikke vachten verborgen alles wat er onder zat. Bij Ren een boel spieren en een paar littekens, onder Eevy's vacht zouden er vast ook een paar mooie littekens te vinden zijn. Ze waren niet voor niks alle bij gedreven in het vechten. Ren volgde Eevy op de voet door het bos, al snel bereikten ze een paar platte stenen en iets verder was het strand al te zien. Rens zware poot stappen lieten duidelijke poot afdrukken achter in het natte zand. Zijn afdrukken duidde op een grote wolf die stevig gebouwd moest zijn. Ze waren redelijk diep en groot van omvang. Eevy liep recht het water in, het water leek haar te ontspannen. Ren keek even naar haar, de zon begon langzaam achter de zee te zakken en wierp een oranje gloed over het water en Eevy. Ren liep langzaam het water in en kwam aan haar zijde staan. De zachte wind deed zijn vacht weer wild staan, maar hij vond de bries heerlijk om te voelen. Opeens besefte hij dat sinds Eevy's terug keer hij haar zelden had aangeraakt, behalve dan toen ze lagen te slapen. Teder drukte hij zich tegen haar zij aan, haar lichaam tegen het zijne voelde net goed. Zij was de enigste die dat gevoel bij hem opriep. Hij boog even voorover om een plagende lik achter haar oor te geven, waarna hij die vastgreep tussen zijn tanden. Hij trok er zacht aan waarna hij haar een duw gaf, het was geen zachte waardoor ze wel even uit haar evenwicht werd gebracht. Ren maakt er groot gebruik van en sprong wild op haar rug, hij wist wel dat ze wat kon hebben. Kwispelend probeerde hij haar in het water te drukken, in de wetenschap dat hij haar geen pijn deed. Maar dan had hij niet gerekend op wat er ging komen...

[Flut :s]

© Sykes

`·.¸¸.·´´¯`··._.·´ {For Eternity} `·.¸¸.·´´¯`··._.·´

Renier's Theme!