IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 ♛ FUCK. MY. LIFE.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht

 Vegas

Solitair

avatar
Aantal berichten : 47
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years, 10 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: ♛ FUCK. MY. LIFE.   vr 22 feb 2013 - 23:02


fuck my life
Vegas vs Glenys

Rustgevend gekabbel van water. De hoge, schelle tonen van vrolijke vogels. Een strakblauwe lucht gevuld met de geuren van wel duizenden net-uitgekomen bloemen. Hier en daar sprongen eekhoorntjes rond, overgoten van geluk die werd veroorzaakt door het begin van de lente. Ook andere dieren leken hun geluk niet op te kunnen. De zon stond redelijk hoog, maar zou 's zomers nog hoger aan de hemel staan, en straalde enkel vrijheid en gelukzaligheid uit. Maar zelfs deze onzin was niet vrolijk genoeg om voor een beter humeur te zorgen.
Vegas staarde met een doodse blik voor zich uit. Ze had zich aan het begin van de dag op een zacht bedje van groen gras gelegd - niet direct naast de waterval, want daar zou ze in het drukke verkeer van irritante beesten komen die net waren ontwaakt uit hun winterslaap, of profiteerden van het heerlijke weer door eens een lekker bad te nemen in het meertje onder de watervallen -, waarvorens ze van ver was gekomen op zoek naar rust of iets anders wat haar van haar negatieve gedachten zou kunnen afleiden. Niets kon haar helpen om te ontkennen dat haar leven één grote leugen was. Niets. Ze moest het er maar mee doen. Alsof het accepteren van het feit dat alles eigenlijk helemaal geen zin had zo makkelijk was. Haar moeder, oh moeder toch, had haar altijd verteld dat ze moest praten over haar gevoelens wanneer ze ergens mee zat. Maar voor Vegas was dat niet zo simpel als het klonk. Ze was een binnenvetter. Het ging niemand een ene bal aan hoe zij zich voelde. Haar gevoelens waren het enige wat ze nog had, eerlijk gezegd. Ha, wat dramatisch. Doordat ze amper emotie toonde, werd ze vaak aangezien als een koelbloedig dier - wat ze in feite ook was, daar niet van. En problemen had ze er stiekem ook niet mee. Als anderen haar een gruwelijk monster vonden, best. Dan kwamen ze tenminste niet bij haar in de buurt. Contact met anderen was iets wat ze tegenwoordig zoveel mogelijk probeerde te vermijden, en dit had meerdere redenen. Vroeger was ze sociaal, erg sociaal zelfs. Ze speelde met alles en iedereen en sprong 24/7 als een jong lammetje over de wijde wereld. Als Vegas terugdacht aan haar jeugd, kreeg ze een misselijk gevoel van jaloersheid, woede en weemoed in haar maag. Jaloers omdat ze wilde dat ze nu nog zo vrolijk kon zijn. Echt waar, de laatste keer - voor zover ze zich kon herinneren - dat ze had gelachen, moest zeker een halfjaar geleden zijn geweest.

Een pijnlijke steek in haar hart.
Ze slikte, rukte haar blik los van een groene varen die vlak voor haar neus stond en probeerde afleiding te zoeken in iets. Echter waren haar gedachten haar de baas.

De woede die ze voelde bij het denken aan haar jeugd werd veroorzaakt door het feit dat ze vond dat ze zich veel te onschuldig had opgesteld vroeger. Hoe had ze zo dom kunnen zijn om te denken dat het leven alleen maar over rozen ging? Dan nog niet gesproken over het voorval waardoor ze ook gelijk haar jeugd beëindigde. Ze was dom geweest, ontzettend naïef.
Het weemoedige gevoel was eigenlijk een combinatie van de twee andere gevoelens. Het denken aan vroeger maakte haar droevig, voor zover ze nog droeviger kon worden.

Waarom ik? piepte een stemmetje in haar hoofd, vol van zelfmedelijden. Ze verdiende dit niet. Ze was Vegas, kom op zeg. Ze hoorde te worden aanbeden door honderden reutjes, ze hoorde gevreesd te worden door haar daden, en niet door haar uitstraling. In plaats daarvan was enkel ongeluk haar gegund. Sodemieter toch op met je ongeluk.


Laatst aangepast door Vegas op vr 22 feb 2013 - 23:42; in totaal 4 keer bewerkt
Terug naar boven Go down

 Glenys

Solitair

avatar
Aantal berichten : 102
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   vr 22 feb 2013 - 23:37



Ze had zich iets door haar poten laten zakken. De blik in haar fel bruine ogen was op de reebok gericht. Haar blik kruiste die van het beest die stond te twijfelen. Ze zag hem twijfelen, vluchten of vechten. Ze hoopte dat hij het tweede koos. Adrenaline gonsde door haar aderen, dat goedje was ze nou eenmaal nodig. Het was het enige wat haar nog een beetje bij de les hield, wat haar liet merken dat ze leefde. Dat ze niet een of andere geest was die toevallig per ongeluk op de aarde was blijven hangen. Adrenaline liet haar merken dat ze een lijf had en een hart die wild in haar borstkas bonsde. Een reebok in je eentje aanvallen was nou niet bepaald het slimste wat je kon doen, maar dat interesseerde haar niet. Alleen de kik die het haar gaf interesseerde haar. De reebok had blijkbaar gekozen toen hij zich omdraaide en er vandoor ging. Ze gromde gefrustreerd terwijl ze de achtervolging inzette, maar ze wist dat ze het spelletje al verloren had zo snel hij er vandoor was gegaan. Ze zou hem kunnen uitputten misschien, alleen reebokken waren slim. Hij zou vast een manier vinden om het haar heel moeilijk te maken, of hij zou zich opeens bij een kudde voegen. Allebei manieren die haar fataal zouden worden. Ze hapte nog een keer naar zijn achterpoten en remde toen af. Er lag een kwade blik in haar ogen terwijl ze het dier nakeek. Het beviel haar helemaal niet toen de adrenaline weer uit haar aderen weg begon te trekken. Ze was aan de magere kant, door de laatste tijd. Het had haar opgebroken, verscheurt. Alles waar ze ooit van gehouden had was van haar afgenomen. Wat ze als teken gezien had dat ze niet mocht lief hebben, dat ze te ver gegaan was. Ze had zich te gelukkig gevoeld en ze had moeten weten dat dat mis zou gaan. Haar lot was niet om gelukkig te sterven, daar geloofde ze inmiddels heilig in. Toch wilde ze nog steeds niet sterven, iets in haar dreef haar voort. De zelfde drijfkracht die haar altijd voortgedreven had en ze had daar altijd naar geluisterd, het was moeilijk te negeren. Ook dit keer zorgde ze er ondanks al haar pijn voor dat ze in leven bleef.
Ze draaide zich om en liep terug, de kant op waar ze ook vandaan gekomen was. Alleen dit keer stond ze plots stil. Ze had zich de eerste keer zo op de reebok gericht dat ze niet doorgehad had, dat er oude wolvengeuren hingen. De haren op haar vel kwamen overeind terwijl ze haar tanden ontblote. Maanden was het haar gelukt om ze te ontlopen, om niks meer met haar soortgenoten te maken te hebben. Ze wist dat ze dat niet eindeloos zou kunnen volhouden, maar ze was er nog niet klaar voor. Het was nog te vroeg. Toch had ze geen zin om weer terug te lopen en kriebelde een apart gevoel haar. Een gevoel die ze al een lange tijd niet meer gevoeld had, nieuwsgierigheid. Het begon als een zacht gekriebel, totdat het een irritant geduw werd. Ze schudde zich geïrriteerd uit, dat kon ze dus niet negeren. Ze zuchtte zacht. Nou ja, het moest er ooit toch weer eens van komen. Wie weet, misschien was dit gebied wel oké en kon ze een tijdje blijven. Al kreeg ze niet het idee dat haar een vaste plaats gegund was, een plaatst die ze thuis kon noemen. Alleen als ze even rust kon krijgen, eventjes maar. Wat zou dat heerlijk zijn, wat zou dat haar goed doen. Langzaam verdwenen de emoties uit haar ogen en namen die plaats voor een harde blik. Ze rechtte zich op en haar houding werd statig, zo had iedereen haar gekend, dit was de Glenys die andere wolven gekend hadden. Haar houding dan, vanbinnen was ze alweer veranderd. Ze voelde zich alsof ze in een stroom gevallen was en dat ze er niet meer uit kon komen, maar ze verdronk nog net niet. Elke keer ging ze kopje onder, maar haar lichaam vocht terug en ze kwam steeds weer boven water.
Ze spitste haar oren toen ze het geluid van water hoorde, iets waar ze een paar seconde geleden nog aan gedacht had. Alleen dat was niet het enige er drong ook een verse wolvengeur haar neus binnen. De geur van een wolvin. Ze liep zonder te aarzelen verder in de richting vanwaar de geur vandaan kwam. Het duurde niet lang of de andere wolvin kwam in haar blikveld. Ze liep naar haar toe en bleef voor haar staan. Ze ging niet zitten en hield haar spieren gespannen. Je wist het namelijk maar nooit. “Hallo,” Haar stem had een rouw randje, waardoor je kon horen dat ze lange tijd niet gepraat had. Ze zwiepte een keer kalm met haar staart terwijl ze haar oren afwachtend iets opzij hield. “Met wie heb ik het genoegen?” verder klonk haar stem hard maar rustig.


Terug naar boven Go down

 Vegas

Solitair

avatar
Aantal berichten : 47
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years, 10 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   za 23 feb 2013 - 0:01


fuck my life
Vegas vs Glenys

Een zachte piep ontsnapte uit Vegas' bek. Waar hij vandaan kwam, was haar een raadsel. Waarschijnlijk had het iets te maken met haar gedachten die de overhand hadden. Ze hadden vast wel weer iets gevonden om over te treuren, of ergens om ongelooflijk veel zelfmedelijden mee op te wekken. Het teefje probeerde zich zoveel mogelijk af te sluiten van alles door haar ogen te sluiten en haar verstand op nul te zetten, maar zoiets gebeurde natuurlijk niet op commando. En zelfs wanneer ze haar stinkende best deed, werd ze nog aangevallen door die verschrikkelijke kop van zichzelf. Ze hoefde niet te denken aan haar eerste liefde, ze hoefde niet te denken aan alle ellende die dankzij hem - en haar domheid, haar blinde liefde voor hem - waren gebeurd. En ze hoefde al helemaal niet te denken aan het hartverscheurende moment waarbij een hoge, doodsbange piep door haar gehoorgangen gonsde, waarna ze wist dat het kwaad al geschied was. Ze moest gewoon weg van al dat gedoe. Maar als zelfs de watervallen - wat toch wel een van de meest rustgevende plekken die zij kende moest zijn - kregen het niet voor elkaar de rotzooi in haar kop op te ruimen en netjes te ordenen. Ze was hopeloos, ze was verloren.

Door al dit zielige gedoe, en door Vegas' afwezigheid, kwam het als een grote verrassing toen er plots een andere wolf voor haar neus stond en met een ietwat schorre stem een begroeting gaf. Geschrokken deinsde Vegas achteruit, waarbij een harde grom - die deels gelde als waarschuwing, en deels als angstkreet - haar keel verliet. Ze wierp een vlugge blik op haar mogelijke tegenstander, waaruit ze kon opmaken dat ze te maken had met een donkergekleurd teefje, waarschijnlijk iets groter dan zij, maar daardoor zeker niet gevaarlijker als zijzelf. Goed, als ze van het slechtste mocht uitgaan en deze ontmoeting in een gevecht zou uitlopen, hadden ze in ieder geval gelijke kansen. "Met wie heb ik het genoegen?" Wantrouwend staarde Vegas naar het wezen voor haar, nog loof van de woeste tornado die in haar kop woedde. "Dat is ook erg onbeleefd, vind je niet?" spuugde ze. Op dit moment had ze geen zin in anderen om zich heen. Zeker niet van die gevallen die meteen al lieten weten dat ze zelf ook geen zin hadden in een normaal gesprek. "Jíj bent degene die mijn pad kruist, madame. Je hoort je eerst zelf voor te stellen." Pff, alsof Vegas iets van etiquette wist. Maar het voelde goed om het vreemde teefje een beetje de baas te spelen. Misschien kon ze haar wazige gevoelens wel op haar kwijt, en dan natuurlijk niet via de makkelijke weg. Vechten was meer een optie.
Terug naar boven Go down

 Glenys

Solitair

avatar
Aantal berichten : 102
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   za 23 feb 2013 - 9:26



Ze zag aan de reactie van de wolvin dat ze haar overviel. De teef had blijkbaar niet opgelet, waardoor het als een verrassing gekomen was toen ze voor haar ging staan. Ze schudde heel licht haar kop, een nihil beweging die alleen opviel als je haar echt straks in de gaten hield. Misschien zag de wolvin het wel, maar dat kon haar niks schelen. Zij deed alsof ze een spook zag, dus ja. Het was niet haar schuld dat zij niet opgelet had. "Dat is ook erg onbeleefd, vind je niet?" Haar oren schoten naar achter door de manier waarop deze brutale teef tegen haar sprak. Dan mocht ze nog zo geschrokken zijn, dan hoefde ze niet zo’n toon tegen haar aan te slaan. “Ooh ja?” zei ze nog steeds kalm. Terwijl er wel een dreigende blik door haar fel bruine ogen flitste. “Misschien ligt het aan jezelf, want naar mijn weten heeft niemand het ooit onbeleefd gevonden als ik vroeg met wie ik het genoegen had.” Er kwam een scherpe klank in haar stem. “En ik moet zeggen dat het me ook niet aanstaat,” vervolgde ze weer kalm. Ze was niet snel van haar stuk te brengen. Ze zou niemand zomaar zonder reden aanvallen of omdat iemand haar beledigde. Alleen je moest niet te ver gaan, want dan zou ze niet aarzelen. Deze wolvin kwam toch wel aardig bij dat randje in de buurt, al liet ze dat verder niet aan haar merken. Dit was de eerste ontmoeting met een soortgenoot naar een hele lange tijd en het irriteerde haar toch wel een beetje, dat het meteen weer zo moest verlopen. "Jíj bent degene die mijn pad kruist, madame. Je hoort je eerst zelf voor te stellen." Dit keer schudde ze duidelijk haar kop. Ze keek de wolvin strak aan. “Je kunt ook van een mug een olifant maken hè,” zei ze droogjes. “Ik vraag vriendelijk om jou naam en dan doe je alsof ik je in je gezicht gespuugd heb ofzo.” Ze zuchtte vermoeid en ging op haar achterwerk zitten. Ze had geen zin meer om te blijven staan. Ze zou snel genoeg weer overeind springen, als de wolvin het toch in haar kop haalde om haar aan te vliegen. “Maar mijn naam is Glenys,” even gleed haar blik naar de waterval, maar ze keek al snel weer naar de andere teef.
Haar gedachten dwaalden voor een kort moment af. Ze had voor heel veel vuren gestaan, die ze allemaal overleefd had. Waarom, was voor haar ook nog steeds een raadsel. Het was de bedoeling dat ze in leven bleef. Alleen de eerste de beste wolvin die ze tegen kwam begon meteen weer tegen haar te vitten. Moest ze leven, omdat ze gestraft moest worden. Misschien had ze alles verkeerd aangepakt en was het de bedoeling. Zo snel als de gedachten haar kop ingegleden waren, flitsten ze er ook weer uit. Ze knipperde even een keer met haar ogen, om de wolvin niet te laten merken dat ze even met haar kop ergens anders geweest was. “Dus mag ik het nou nog een keer proberen?” zei ze kalm. “Met wie heb ik het genoegen?” het klonk licht sarcastisch. Ze sloeg haar staart op haar achterpoten en haar oren lagen nog steeds in haar nek. Ze was ook niet van plan die uit haar nek te halen, totdat deze wolvin redelijk tegen haar deed.


Terug naar boven Go down

 Vegas

Solitair

avatar
Aantal berichten : 47
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years, 10 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   za 23 feb 2013 - 10:54


fuck my life
Vegas vs Glenys

Elke beweging die gemaakt werd door het onbekende teefje werden opgemerkt door Vegas en opgeslagen in haar kleine database, waar ze de informatie bewaarde voor later. Altijd handig om wolven te herkennen als je ze later weer tegenkwam, en al helemaal handig om te weten waar hun zwakke plekken zaten, zodat je daar voor een tweede keer op kon inspelen. Waar deze trucjes om te overleven vandaan kwamen, wist Vegas niet goed. Waarschijnlijk had ze het zichzelf grotendeels aangeleerd, aangezien ze de laatste paar jaren van haar leven op zichzelf had moeten vertrouwen. Het was wel duidelijk dat het socializen haar in deze jaren verleerd was.
De toon waarop het teefje sprak, irriteerde Vegas mateloos. Ze klonk alsof ze een ego van hier tot de sterren had. Ondanks het feit dat haar ook vaak verteld was dat ze haar air wel eens mocht minderen, vond ze het vervelend om zo'n wezen voor zich te hebben. "Misschien ligt het aan jezelf," klonk een bijna zoetsappige stem, wat Vegas' nekharen overeind deed rijzen. "Want naar mijn weten heeft niemand het ooit onbeleefd gevonden als ik vroeg met wie ik het genoegen had."
Vegas snoof van ongenoegen, maar zei niets. Ze liet het teefje een beetje uitrazen, ze was te vermoeid daar iets tegenin te brengen. Het donkere teefje liet weten dat ze niet gediend was van de manier waarop Vegas sprak, en in gedachten kaatste deze hetzelfde terug. Insgelijks.
[i]"Je kunt ook van een mug een olifant maken, hè?"
Het melkwitte teefje staarde maar wat, kreeg het niet voor elkaar een gemene gezichtsuitdrukking op te zetten. Jezus, wat was er mis met haar? Ze voelde zich vreemd, wat zeker niet kwam door de aanwezigheid van het de nieuwe wolf. Alles zat haar dwars, en omdat dat zoveel was, kon ze de hoofdschakel van haar problemen niet vinden om uit te schakelen zodat ze zich vol in dit nu al verhitte gesprek kon storten. Nu kwam ze over als een laf wijf dat niets te zeggen leek te hebben en een beetje stoer probeerde te doen door een brutale opmerking te maken.
Het teefje sprak en sprak, en ondertussen gleed er een naam uit haar bek, maar Vegas had niet veel zin om op te letten. Glennie was wat ze had kunnen verstaan. Maar het had net zo goed Dani of Dennis kunnen zijn. Whatever. Oninteressant. Kon dat ding nu alsjeblieft weggaan?
Toen Vegas opnieuw niet reageerde, zag ze hoe de ogen van Glennie, Dani, Dennis, afdwaalden, waarna het leek alsof ze ergens over zat de peinzen. Het witte teefje was benieuwd naar waaraan ze dacht, maar aan de andere kant probeerde ze haar eigen blik zo te vormen zodat deze geen informatie over zichzelf prijs zou geven. Als Vegas kon zien dat de ander ergens aan dacht, kon de ander ook zien waar zij aan dacht. Dat maakt inbreuk op overlevingsregel nummer één; laat nooit je zwaktes zien. En há, laat ze nu zelf iemands zwakte hebben gevonden.
"Dus mag ik het nou nog een keer proberen?" klonk de rauwe stem ineens. "Met wie heb ik het genoegen?" Dani was een volhouder. "Jezus zeg, jij blijft ook maar volhouden," murmelde Vegas, terwijl ze haar benen onder haar voelde prikken. Was ze serieus zo vermoeid dat ook haar benen haar in de steek begonnen te laten? "Men noemt mij Vegas, maar ik heb liever dat jij me helemaal niet aanspreekt." Dit was serieus bedoeld. "Luister popje, ik heb net zo min zin in dit gesprek als jij, laat dat voor ons beide duidelijk zijn, dus kun je alsjeblieft je mooie achterste ergens anders neerplanten, ergens ver bij mij vandaan?" Vegas staarde in Dennis ogen en liet haar met één blik duidelijk merken dat ze niet gewenst was. "Dennis, ga weg."
Terug naar boven Go down

 Glenys

Solitair

avatar
Aantal berichten : 102
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   za 23 feb 2013 - 11:25



Het interesseerde haar totaal niet dat de wolvin niet op haar leek te reageren. Ze wist dat ze naar haar luisterde, dat zag ze aan haar bewegingen. Als de teef wilde doen alsof ze niet naar haar luisterde, prima. Dan deed ze dat toch lekker. Ze zou zich niet van de wijs laten brengen door zo’n brutale haarbal. Ze wist dat de wolvin vanzelf weer zou gaan praten. Ze kon niet eeuwig haar bek houden, dus wachtte ze gewoon dat moment af. Terwijl ze zei wat ze wilde zeggen. Ze wist wat ze wilde. Behalve dan wat ze in haar toekomst wilde, want in haar ogen hoefde ze geen toekomst meer. Het leven bracht alleen maar narigheid en pijn, alleen toch kon ze zichzelf op de een of andere manier nog niet opgeven. Betekende dat, dat ze een te groot ego opgebouwd had? Of was het iets anders. Ach, ze ging zich daar ook niet druk over maken. Het was nou eenmaal zo en ze maakte er van wat ze er van kon maken, niet meer maar ook niet minder. Ze keek weer naar de wolvin, die heel ongeïnteresseerd overkwam. Waarschijnlijk was ze ook niet geïnteresseerd in haar, maar dan nog zou ze haar bek niet houden. Voor anderen misschien heel irritant, maar zo was ze nou eenmaal. Ze was iemand die gewoon doorpraatte en negeerde hoe de andere er op reageerde. Totdat ze er zelf genoeg van krijgt en dan gewoon opstaat en weg gaat. Nou had ze geen zin in dit gesprek, alleen nou ze er aan begonnen was zou ze er niet zomaar voor weglopen, dat moest dan een hele goede reden hebben. Ze was koppig, heel koppig. Ze besloot voor de tweede keer de naam van de teef te vragen. "Jezus zeg, jij blijft ook maar volhouden,” Er verscheen een sarcastische grijns om haar lippen. “Mijn specialiteit,” zei ze droogjes. Toen noemde de wolvin uiteindelijk toch haar naam, met de mededeling dat ze liever helemaal niet aangesproken wilde worden. Ze ging niet zeggen dat ze het aangenaam vond, want dat vond ze niet. Ze snapte echt geen ene moer van deze Vegas. “Daar ben je dan toch een beetje te laat mee. Dan had je me dat meteen moeten vertellen of weg moeten gaan,” vervolgde ze rustig.
Toen begon Vegas haar opeens te vertellen dat ze wilde dat ze weg ging, of opsodemieterde. Daar kwam het eigenlijk op neer. Ze bleef haar strak aankijken, zonder ook maar een enkele emotie bloot te geven. “Wat ik dan niet begrijp,” begon ze. “Is waarom je dan naar een gebied komt met heel veel wolven, want naar mijn weten zijn er genoeg. Ik heb ze geroken. Alleen je wil met niemand praten, dat gaat mijn verstand een beetje te boven. Alleen misschien kun je het mij uitleggen?” ze wende haar blik geen moment van de wolvin af. "Dennis, ga weg." Ze rolde even met haar ogen. “Waarom vraag je mijn naam als je hem niet eens kunt onthouden?” er klonk opnieuw een sarcasme door haar stem. “Mijn naam is Glenys,” ze veegde even een keer met haar staart over de grond, voordat ze deze weer op haar achterpoten legde. Alleen ze maakte geen aanstalte om weg te gaan, totaal niet eigenlijk.


Terug naar boven Go down

 Vegas

Solitair

avatar
Aantal berichten : 47
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years, 10 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   za 23 feb 2013 - 22:36


fuck my life
Vegas vs Glenys

Raar vreemd teefje met een te grote bek says what? Het was wel duidelijk dat dit kreng de waarheid aan het draaien was. "Dan had je me dat meteen moeten vertellen of weg moeten gaan." Dat schijnheilige mormel. Met elk woord dat uit haar minachtende bek kwam, vond Vegas haar minder aardig. Ze leek ook niet echt haar best te doen om aardig te worden gevonden. Ze was gewoon uit op het opjutten van anderen. Als Vegas niet in zo'n slechte bui was geweest, had ze het teefje haar woorden allang al de kop ingedrukt.
Het enige positieve aan deze ontmoeting was dat Vegas werd afgeleid. Eindelijk hadden haar gedachten niet meer hun eigen willetje, en kon ze zelf bepalen waar ze haar laatste energie aan wilde besteden. Hoewel het het misschien niet helemaal waard was. "Wat ik dan niet begrijp, is waarom je dan naar een gebied komt met heel veel wolven," vertelde Dennis, Dani, dinges. Oh nee, serieus? Vegas kon het niet helpen tussendoor wat commentaar te mompelen. "Want naar mijn weten zijn er genoeg." "Jeetje." "Ik heb ze geroken." "Goh zeg, wat goed van je." "Alleen je wil met niemand praten, dat gaat mijn verstand een beetje te boven." "Maar zo lastig is het toch niet te begrijpen?" "Alleen misschien kun je het mij uitleggen?" "Alleen misschien niet, nee." Vegas wachtte op het vervolg van deze speech, maar toen deze niet kwam, liet ze enkel een afkeurend geluid horen. Dit ging werkelijk nergens over, echter kon ze het spelletje wel waarderen.
Het gesprek liep niet zo soepeltjes verder. De vreemde wolf liet voor de tweede keer haar naam klinken, en ook al verstond Vegas hem deze keer wel, bleef ze het houden bij de bijnaam die ze "Glenys" per ongeluk had gegeven. Dennis paste veel beter. "Ik vroeg je niet om je naam, ik leerde je alleen maar manieren," katte Vegas. De woede voor het teefje, wakkerde steeds meer aan. Ze zette haar achterpoten schrap en zakte een beetje door haar voorste ledematen. "Dennis of Glenys of wie je ook mag zijn, prima. Hou je kop en ga terug naar waar je vandaan kwam. Ik snap dat je zin hebt me te sarren, maar serieus, als je oprot is het beter voor ons beide." Of niet. Was het wel beter voor haar? Als ze straks weer alleen was, zou ze terugvallen in de put van ellende. Waarom was alles in godsnaam zo ongelofelijk en bovenal zo fucking lastig?
Terug naar boven Go down

 Glenys

Solitair

avatar
Aantal berichten : 102
Pro Infinito's : 610000

About Me
Leeftijd: 3 years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   zo 24 feb 2013 - 9:46



Ze keek Vegas aan alsof ze gek was toen ze opeens bijdehandse opmerkingen tussendoor begon te maken. Eigenlijk vond ze haar ook gek, maar dat zei ze niet hardop. De wolvin had duidelijk een probleem, maar die had ze zelf ook. Dus daar kon ze moeilijk over beginnen. Ze ging niet in op de manier waarop Vegas reageerde. Ze negeerde de bijdehandse opmerkingen en keek haar alleen maar aan."Ik vroeg je niet om je naam, ik leerde je alleen maar manieren," Een sarcastische emotieloze lach verliet haar keel. “Volgens mij moet jij eerst begrijpen wat manieren zijn Vegas,” zei ze terwijl haar lach wegstierf. Er kwam een kalme blik in haar fel bruine ogen. Ze zag heus wel dat de wolvin haar spieren aan begon te spannen om haar aan te kunnen vliegen, dus deed zij hetzelfde. Al verdween de kalme blik niet. “Mijn vader is dood en mijn roedel is uit elkaar gedonderd, dus nee ik ga niet terug,” er flitste even een dreigende blik door haar ogen. “Ik laat mij niet wegjagen door een wolvin die niet weet wat ze met zichzelf aan moet en daarom maar meteen tegen iedereen begint te katten,” haar oren lagen nog steeds in haar nek en ze was ook niet van plan om ze daar weg te halen. “Ik ben je niet aan het sarren. Ik probeer je alleen maar te begrijpen, maar blijkbaar is dat een onbegonnen zaak,” in haar stem kon je horen dat ze prikkelbaarder werd. “Maar als je wilt dat ik weg ga prima. Ik laat je wel alleen met jou kromme gedachten,” Ze sprong overeind en zwiepte geïrriteerd met haar staart. “Echt hoor ik snap niet waarom jij het de hele tijd nodig vind om alles zo groot op te blazen, alsof ik een of andere trut ben. Ik had gehoopt dat het hier anders zou gaan, maar blijkbaar is dat valse hoop.” Er klonk een lichte grom door haar stem. “Bekijk het maar,” Er stond een woedende blik in haar ogen terwijl ze achteruit begon te lopen.
Ze hield Vegas strak in de gaten. Ze draaide zich niet om. Misschien bedacht dat brutale scharminkel wel dat ze haar nou wel even aan kon vallen, dus daar wilde op bedacht zijn. Het was haar allemaal even te veel geworden. Ze was hier gekomen om rust te vinden, maar blijkbaar bestond dat niet. Haar soortgenoten moesten haar niet, dat moest ze nou inmiddels toch een keer doorhebben. Ze kon beter iedereen ontlopen, dat was beter. Alleen ze wist dat ze dat niet vol zou kunnen houden. Ook zij snakte ergens naar aandacht en gezelschap, dat zat nou eenmaal in haar genen. Al drong ze dat nog zo ver terug, ze wist dat ze het weer zou proberen. Ze wist dat ze weer contact zou proberen te zoeken, maar ze had er geen vertrouwen meer in. Jij mag niet gelukkig zijn, schoot er opnieuw door haar kop.

Terug naar boven Go down

 Gesponsorde inhoud



BerichtOnderwerp: Re: ♛ FUCK. MY. LIFE.   

Terug naar boven Go down
 

♛ FUCK. MY. LIFE.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
For Eternity :: 
» The East
 :: Pubu
-
Ga naar: