IndexPortalGebruikerslijstRegistrerenInloggen



 

Deel | 
 

 So cold

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht

 Ceylen

Solitair | Afwezig

avatar
Aantal berichten : 336
Pro Infinito's : 858400

About Me
Leeftijd: {{ 3 Years and 10 months
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: So cold   vr 22 feb 2013 - 14:36

Regen druppels lande op haar lange witte vacht terwijl ze veder liep. Haar ogen stonden dof en haar vacht was smerig en besmeurt met modder. Ze was nu al een half jaar aan het rond zwerven, ze kon geen plek vinden waar ze haar thuis van kon maken. Ze was mager en zwak, maar niet te zwak om niks meer te kunnen, als ze werd aangevallen was ze nog steeds een waardige tegen stander. Haar goude ogen staarde naar voren terwijl ze veder liep, en langzaam veranderde het regen in sneeuw en bevond ze zich al snel rond begroeiing. Hoge kale bomen staken boven haar uit en sneeuw dwarrelde in zachte dikke vlokken naar beneden. Ze stopte met lopen toen geluid haar aandacht trok. Ze stak haar nagels in de besneeuwde grond en ontblootte haar tanden half. Haar staart stond hoog en stil en haar ogen keken alle kanten op terwijl haar oren zich langzaam in haar nek plaatste. Ze had geen zin in gezelschap, maar het gezelschap was wel onderweg. Waarom nu? Nu ze zo zwak was, als ze werd aangevallen kon ze misschien net wat wonden uit delen, maar dan moest ze uiteindelijk wel vluchten, want tegen een wolf rond haar leeftijd in goede conditie kon ze nu echt niet op.


Laatst aangepast door Ceylen op vr 22 feb 2013 - 21:46; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden

 Quaed

Moderator | Solitair

avatar
Aantal berichten : 1339
Pro Infinito's : 874602

About Me
Leeftijd: 3 little years
Partner:
Karakter:

BerichtOnderwerp: Re: So cold   vr 22 feb 2013 - 21:45



Zijn vacht was doorweekt en zijn pootstappen sopte in de modder. Hij wist eigenlijk niet wat hij hier deed, maar wat beters te doen was er toch niet. Een geïrriteerde grom verliet zijn lippen terwijl hij zijn poot uit de modder wegtrok. Er kwam een zuigend geluid dat de eerste paar keer nog wel grappig had geklonken, maar nu echt irritant begon te worden. De regen kletterde vrolijk door en zijn zicht was niet verder dan een paar meter. Hij schudde zijn vacht uit in een poging om wat droger te worden, maar tevergeefs. Hij was nog steeds nat en zijn vacht voelde 5 kilo zwaarder. Toen vond hij eindelijk een boom waar hij onder kon schuilen. Hij rende erop af en schudde daar zijn vacht uit. Hij zag er niet uit met zijn vacht helemaal rommelig en hij stonk naar natte wolf, maar dat boeide hem niet. Wie kan hij nou tegenkomen vandaag?

Een druppel viel op zijn neus en hij deed zijn ogen open. Na een paar keer knipperen deed hij zijn kop omhoog. Hij moest in slaap zijn gevallen. Een beetje versuft keek hij om zich heen. De regen was minder geworden, maar het regende nog steeds. Langzaam stond hij op en rekte zich uit. Hij schudde nog een keer met zijn hele lichaam en keek om zich heen. Wat zal hij doen, verder lopen of hier blijven? Ach, hij was nu toch al wakker. Op een drafje liep de wolf onder de boom vandaan , waar de regen gelijk weer in zijn vacht kwam te zitten. Hij kneep zijn ogen een beetje dicht terwijl hij liep. Na een paar meter stopte hij. Zijn oren gingen heen en weer en hij snoof in de lucht. Hij rook de geur van een andere wolf. Met een schok ging zijn kop naar voren en hij kneep zijn ogen tot spleetjes. Hij zag geen andere wolf, maar zijn reukvermogen liet hem nooit in de steek. Vastberaden, maar voorzichtig, liep hij verder, richting de onbekende wolf.

Na een paar minuten zag hij de wolf door de bomen heen. Het was een witte wolf, pardon, wolvin. En wit kon je haar eigenlijk ook niet helemaal noemen. De wolvin zat onder de modder en was mager, wat een beetje verdoezeld werd door haar dikke vacht. Ze leek een beetje verloren hier, iets wat in zijn voordeel kon werken als hij het nodig had. Toen stopte de wolvin en keek om haar heen. Waarschijnlijk had ze hem gehoord toen hij door de sneeuw liep. Hij wou zich eerst klein maken, maar veranderde van gedachten. Met zijn kop recht vooruit, voor zijn lichaam, kwam hij achter de bomen vandaan, naar de wolvin toe. Hij keek niet boos, meer onderzoekend. Hij schatte de wolvin in op haar kunnen voor als het nodig was. Je weet maar nooit met deze soort types.


`·.¸¸.·´´¯`··._.·´ {For Eternity} `·.¸¸.·´´¯`··._.·´


You wanna know me? Al you have to do is klik babe

Theme&Voice: